the gardener--5

rabindranath tagore.

&

 

i am restless.

i am athirst for far-away things.

 

my soul goes out in a longing to touch

the skirt of the dim distance.

 

o great beyond,

o the keen call of thy flute !

 

i forget, i ever forget, that i have no wings to fly,

that i am bound in this spot evermore.

 

i am eager and wakeful,

i am a stranger in a strange land.

 

thy tongue is known to my heart as its very own.

o far-to-seek,

o the keen call of thy fllute !

 

i forget, i ever forget, that i know not the way,

that i have not the winged horse.

 

i am listless,

i am a wandererin my heart.

 

in the sunny haze of the languid hours ,

what vast vision of thine takes shape

in the blue of the sky!

 

o farthest end

o the keen call of thy flute !

i forget, i ever forget,

that the gates are shut everywhere in the house

where i dwell alone !

 

&

 

தோட்டக்காரன் --5

&

தவிப்பில் நான்

எட்டாப் பொருள்களுக்கு தாகவெறியில்-

 

மங்கிய தொலைவின் பாவாடை தொட்டிட 

ஏங்கித் தவித்து என் ஆன்மா அலைகிறது --

 

ஓ ! கடந்து நிற்கும் பெரியோனே !

ஓ ! உனது வேய்ங்குழலின் கூரிய அழைப்பே !

 

நான் மறக்கிறேன் ,

எனக்குப் பறந்திடச் சிறகுகள் இல்லை ;

இம்முளையிலேயே   என்றுமே பிணைக்கப்பட்டவன் 

என்பதெல்லாம்கூட எப்பொழுதும் மறந்து போகிறேன் .

 

ஆர்வமுடனும் விழிப்புடனும் இருக்கிறேன்

தெரியாத நிலத்தில் ஓர் புதியவன் நான் -

 

ஒரு  நிகழ இயலா  நம்பிக்கையைக்  கிசுகிசுத்து  

உன்மூச்சு எனை  அடைகிறது- 

 

நினது  நாக்குத்தான் தனது  என 

என் இதயம் உணர்கிறது   

 

ஓ ! தேடுதல் கடந்தோனே !

ஓ ! நினது புல்லாங்குழலின் துளைக்கும் அழைப்பே !

 

நான் மறக்கிறேன் -

வழி அறியேன் ;

பறக்கும் குதிரை உடையோன் அல்லேன் 

என்பதையும்கூட என்றுமே மறக்கிறேன் --

 

கவனமற்றவன்

என் இதயத்துள்ளேயே திரிபவன் நான் 

 

மிளிர்ஒளி மயக்கம்  இறங்கிய சோர்வுற்ற  வேளையில்

உனது எந்தப் பரந்த  ஞானம்

வான்நீலத்தில்  வடிவு கொள்கிறது ?

 

ஓ ! எல்லை இறந்த முடிவே !

ஓ ! ஊடுருவும் உன் குழல் அழைப்பே !

 

நான்  மறக்கிறேன் -

தன்னந்தனியே நான் வசிக்கும் இல்லத்தில்    

எங்கும் கதவங்கள் மூடப்பட்டு  விட்டன

என்பதையும்கூட  நான் மறக்கிறேன்  

 

[ தமிழ்  ஆக்கம் ]   

-----சந்திர  கலாதர்       

 

 [ என் கருத்தாய்...]

இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மறைபொருளாம் கடவுளின் அழைப்பு எப்பொழுதும் கூரியதாய்,

,ஊடுருவுவதாய்,நெஞ்சம் கனிவிப்பதாய் என்றும் எங்கும் காணக் கிடக்கின்றன ...

கடவுளின் இந்த அழைப்பைக் கவிதா நெஞ்சங்கள் சரணடைந்திட ,துரத்திப் பிடித்திட ,

ஆலிங்கனம் செய்து கொள்ள ,ஒன்றி ஆடிப் பாடிட வெறிகொண்டு அலைகின்றன ...

இதனைக்  கற்பனைக்  கர்த்தாக்கள் நன்கு புரிந்து கொள்ள இயலும் ..அவன் தவிப்பை 

அவனை அன்றி வேறு யார் புரிந்து கொள்ளளமுடியும் ?

ஆனால், தான் ஓர் புள்ளியில் பூட்டப்பட்டு வெற்றுச் சுழலில் நிற்பதை ,தன் வழிகள் அடைக்கப்பட்டு தற்சிறை ஆனதை ,

பந்த பாசங்களால் சிறகிழந்து பறக்க  ....நகரவும் வழியின்றி  நாசமாவதை ...

அதே வேளை அந்த இறைவனின் குரல் தன் ஆன்மாவின் குரலேதான் என்ற உண்மைத் தெளிவுற்று 

ஜீவாத்மா தன் முழுமைகொண்ட பரமாத்மனைச் சேர ,மாயைகளில் இருந்து விடுபடத் 

தவிக்கும் தவிப்பே இதுவோ ?

அழைப்பின் தகிப்போ வலிமை மிகுந்து கொண்டே ,கூர்மை சிறந்து கொண்டே அல்லவா போகிறது ?

த்வைதம் விசிஷ்டாத் த்வைதமாய் அத்வைதம் ஆகத் துடிக்கிறது !

இளமையில் இதுவெல்லாம் எங்கே தெரிகிறது ?

முதுமை அல்லவா தளைகளின் இறுக்கத்தைக் காட்டி,

ஆணவத்தின் அற்பத்தைத் தெளிவாக்கி ,

இறைவனின் குரலை, ஆன்ம சங்கீதத்தைக் காதில் விழ வைக்கிறது !

ஆம்..நாம் காத்திருக்க வேண்டியதுதான் .

நம்மால் ஒன்றும் இயலாது ..

அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்குவதுபோல் ,

அந்தப்  பரமாத்மனே நம் தளை அறுக்க வல்லான் !

அவனை நினைந்து அவன் கீதம் கேட்டபடி 

கதவருகே காத்திருப்போம் !