rabindranath tagore-

gitanjali- [ 95 ]

&

i was not aware of the moment

when i first crossed

the threshold of this life.

what was the power that made me

open out into this vast mystery

like a bud in the forest at midnight.

when in the morning

i looked upon the light

i felt in a moment 

that i was no stranger in this world,

that the inscrutable without name and form

had taken me in its arms 

in the form of my own mother .

even so, in death the same unknown 

will appear as ever known to me.

and because i love this life,

i know i shall love death as well.

the child cries out 

when from the right breast

the mother takes it away,

in the very next moment to find

in the left one its consolation.  

********************************

இவ்வாழ்வின் நுழைவாயிலை

நான் முதன்முதல் கடக்கையில்

அந்த நொடி என் அறிதலில் இல்லை .

ஒரு காட்டில் நள்ளிரவில் ஒரு மலரைப்போல் 

இப்பெருகிப் பரந்த இரகசியத்துள் 

எந்த சக்தி என்னை மலரச் செய்வித்தது !

காலையில் ஒளியை நான் பார்க்கையில் 

இவ்வுலகிற்கு நான் புதியவனே அல்ல -

புரிதல் கடந்த... பெயரும் வடிவமும் அற்றது  

எனது அன்புத் தாயின் வடிவில் 

தன் கரங்களில் ஏந்திக் கொண்டது என்பதை 

ஒரே நொடியில் உணர்ந்து கொண்டேன் .

அதுபோலவே மரணத்திலும் 

அதே அனைத்தும் கடந்தது 

நான் எப்பொழுதும் அறிந்த ஒன்றாய் 

என் முன் தோன்றும் -

நான் இவ்வாழ்வை நேசிக்கிறேன் என்பதால்

மரணத்தையும்  அதுபோல் நேசிப்பேன்

என்று அறிகிறேன் .

தாய் தனது வலது மார்பகத்தில் இருந்து எடுக்கையில் அழும் குழந்தையின் கதறல்

மறு நொடியே இடது மார்பகத்தில்

அமைதி அடைகிறது அல்லவா !

       
-----தமிழ் ஆக்கம்

சந்திர கலாதர்

the gardener-[ 9 ]

rabindranath tagore

&

when i go alone at night to my love-tryst,

birds do not sing ,

the wind does not stir,

the houses on both sides of the street

stand silent.

it is my own anklets that grow loud

at every step

and i am ashamed.

when i sit on my balcony

and listen for his footsteps,

leaves do not rustle on the trees,

and the water is still in the river

like the sword on the knees of a sentry 

fallen asleep.

it is my own heart that beats wildly-

i do not know how to quiet it.

when my love comes and sits by my side,

when my body trembles

and my eyelids droop,

the night darkens,

the wind blows out the lamp,

and the clouds draw veils over the stars .

it is the jewel at my own breast

that shines and gives light.

i do not know how to hide it.

---rabindranath tagore

தமிழ் ஆக்கம் 

சந்திர கலாதர் 

&

தனியே இரவில் காதல் சந்திப்பிற்கு

நான்  செல்கையில் 

பறவைகள் பாடுவதில்லை 

காற்று அசைவதில்லை 

இருமருங்கு வீடுகளும் தெருவில் 

மௌனிக்கின்றன-

எனது கொலுசுகளே 

ஒவ்வொரு அடி எடுப்பிற்கும் 

உரத்து  சப்திக்கின்றன-

நான் வெட்கி  போகிறேன் !

மாடத்தில் அமர்ந்து   

அவனது காலடி கூர்கையில் 

மரங்களில் இலைகள் சலசலக்கவில்லை 

உறங்கிப்போன  காவல் பணியாளின் 

முழங்கால் ஓய்வுறும் ஒரு வாள்போல 

ஆற்றில்  நீர் அசைவற்று நிற்கிறது .

காட்டுத்தனமாய் எனது இதயமே 

அடித்துக் கொள்கிறது -

எப்படி அமைதிப் படுத்துவது 

என்பதோ எனக்குத் தெரிவதில்லை .

என் அன்பன் நெருங்கி 

என் அருகே அமர்கையில்-

எனது மேனி அதிர்வுற்று 

என் இமைகள் தாழ்கையில் -

இரவு கறுக்கிறது

காற்று தீபம் அணைக்கிறது 

மேகங்கள் விண்மீன்களைத்

திரை இடுகின்றன .

என் மார்பகத்து இரத்தினமே 

ஒளிர்ந்து விளக்கம் தருகின்றது- 

அதனை எப்படி ஒளிப்பது

என்பது  நான் அறிகிலேன் .       

at this time of parting-gitanjali by tagore

gitanjali-94

&

at this time of my parting

wish me good luck, my friends!

the sky is flushed with the dawn

and my path lies beautiful .

ask not what i have with me

to take there .

i start on my journey

with empty hands and expectant heart.

i shall put on my wedding garland.

mine is not the red-brown dress

of the traveller,

and though there are dangers on the way

i have no fear in my mind.

the evening star will come out

when my voyage is done

and the plaintive notes

of the twilight melodies be struck up

from the king's gateway.

------rabindranath tagore

&

இங்கிருந்து விடைபெறுகையில்

என் நண்பர்களே !

' நந்நேரம் ' கூறி வாழ்த்துங்கள் !

புலர்காலையின் புதுப் பொலிவில்

வானம் பெருக்கெடுத்துள்ளது -

என் பாதையில் அழகு அரங்கேறுகிறது !

கேளாதீர்.... அங்கு எடுத்துச் செல்ல

நான் எது வைத்திருக்கிறேன் என்பதாய் -

எனது பயணத்தை வெற்றுக் கைகளுடனும்

விழையும் நெஞ்சுடனும் துவக்குகிறேன் .

நான் திருமண மாலையை அணிந்து கொள்வேன் -

எனது உடை ஒரு பயணியின்

செம்பழுப்பு நிற உடை அல்ல-

வழியில் ஆபத்துக்கள் எதிர்ப்படும் என்றிடினும்

என் மனதில் அச்சம் அறவே இல்லை .

என் பயணம் முடிகையில்

அந்த மாலை விண்மீன் மலரும் -

ராஜ வாயிலில் அந்திப்பொழுதின் மெல்லிசையின்

சோக இழைகள் தூண்டப்படும்.

-----தமிழ் ஆக்கம்

--சந்திர கலாதர்

gitanjali

&

 

 

thou hast made me endless, such is thy pleasure .

this frail vessel thou emptiest again and again,

and fillest it ever with fresh life.

 

this little flute of a reed thou hast carried over hills and dales,

and hast breathed through it melodies eternally new.

 

at the immortal touch of thy hands

my little heart loses its limits in joy 

and gives birth to utterance ineffable.

 

thy infinite gifts come to me

only on these very small hands of mine.

ages pass,and still thou pourest,

and still there is room to fill.

 

---rabindranath tagore.

[gitanjali- 1 ]

 

கீதாஞ்சலி --1

 தமிழாக்கம் ---சந்திர கலாதர்

 

&

 

என் பிறவிகள் எண்ணற்றவையாக நீ தீர்மானித்து விட்டாய்--

அதுவே உனக்கு மகிழ்வைத் தருகிறதோ ?

இந்த என் நலிந்த உடல் கலயத்தை விடாது கவிழ்க்கிறாய் ;

புத்துயிரால் என்றும் நிறைக்கிறாய் !

 

நானோ நாணலில் பிறந்த சிறு புல்லாங்குழல்-

இதைச் சுமந்து மலைகள் மடுக்கள் என எங்கும் அலைகிறாய்-

காலம் வெல்லும்  புதிய இன்னிசைகளை இதனில் இசைக்கிறாய் !

 

எனது சிறு இதயம் உனது கரங்களின் முடிவிலா வருடல்களில் மகிழ்ச்சி மீறுகிறது -

வார்த்தை கடந்த பிதற்றல்களை ஜனிக்கிறது !

 

உனது அன்பளிப்புகளோ எண்ணிலா !

என் உள்ளங்கைகளோ சின்னஞ் சிறியவை !

அவற்றிலேதான் ஏற்கமுடிகிறது !

யுகங்கள்  உருள்கின்றன ;

இருப்பினும் பரிசு மழை நிற்கவில்லை !

எனது அறையும் நிறைந்தபாடில்லை !    

--------------------------------------------------------------

என் எண்ணங்கள்

---------------------------------------------

இறைவா , நீ ஜனனமும் மரணமும் எனக்கு என்று தீர்மானித்த பின் நான் என்ன செய்யக்கூடும் ?

மேலும் அதுவே உனக்கு மகிழ்வான திருவிளையாடல் எனக் காண்கிறேன் -

உன்னிடம் இதற்குமேல் பிறவா அல்லது இறவா வரம் எப்படி இரந்து கேட்பேன் ?  

ஒவ்வொரு முறையும் என்னுள் நீ புத்துயிர் அல்லவா புகுத்துகிறாய் ;

அதுவே நிறைவானது ! 

எனது உடலோ அற்பமானது -

எனினும் அக்கறையோடு இதனை உன் திருவிளையாட்டில் இணைத்துக் கொள்கிறாய் -

நான் பேறு பெற்றவன் அல்லவா !

 

எதுவும்  என்னால் இல்லை - 

புல்லாங்குழல் அதன் இசைக்கு உரிமை எப்படிக் கொண்டாட முடியும் ?

நீ அல்லவா ,உன் கருணை அல்லவா எனக்குள் இசையைத் தோற்றுவிக்கிறது?

உன் உயிர்க்காற்றல்லவா என்னுள் நாதம் காண்கிறது ?

அதுவும் எப்படிப்பட்ட இசை ?

எல்லாமே புத்தம் புதியவை!

ஜீவ ஒளி மிளிர்பவை !

நாணலாகவே நதியோரம் சிற்றலைகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டவனை ,அழிந்துபோகக் கடவனை, நீ அல்லவா கருணைகொண்டு இசைக் குழலாக்கி உன் கிடைத்தற்கரிய அதரங்களில் இழைத்து ,மலைகள் மடுக்கள் எங்கெங்கெல்லாம் நீ அலைகிறாயோ அங்கெங்கெல்லாம் 

மறவாது எனையும் உன்னோடு தாங்கிச் செல்கிறாய் !

உன் உயிர்ப்பில்  நான் நாதமாய் உயிர்பெற்று உலகையே மகிழ்விக்கையில் --

ஓ! இப்பேறு எவர் பெறுவார் ?

 

உன் கடைக்கண் பார்வையேகூட மிக அரிது அரிது -

எத்தனை ஜீவன்கள் உன் அருட் பார்வை ஓர் அணுவேனும் எட்டாதோ தம்மை என்று யுகங்களாய்  ஏங்கி நிற்கின்றன ?

அப்படிப்பட்ட நிலையில் ,புல்லன் நான்; அற்ப நாணல்--கற்றவன் அல்லேன் ;

துதி பாடும் பக்தனோ ,பாவலனோ அல்லேன் -

நீயோ இந்த எளியவனை என்றும் எப்பொழுதும் அன்பாக வருடுகிறாய் -

இயல்புதானே ..அற்பனுக்கு ஒரு பெருவாழ்வு வரின் !

என் இதயம் எல்லை மீறி உல்லாசக் கூத்தாடுகிறது -

வார்த்தை வடிவற்ற உளறல்களில் தன்னையே இழக்கிறது !

 

பார்..என் கைகள் மிக மிகச் சிறியவை !

இதனில் எவ்வளவு கொள்ளும் ?

நீ ஏன் பெரிய கைகளை எனக்கு அருளாமல் போனாய் ?

உன் பரிசு மழை எல்லையற்றவை !

அவற்றையெல்லாம் அள்ளிக் குவிக்க என் இரு சிறு கைகள் போதாது தவிப்பது நீ காண்கிலையோ ?

ஒரு நாளா ?இரு நாட்களா ? யுகங்களாய்  என்னை உன் பரிசுக்களில் வர்ஷிக்கிறாய் !

அது என்றும் நிற்கவும் போவதில்லை !

என் பேராசையைப் பார் !

பிரளயமாய் நீ என்னைப்  பரிசுப்பிரவாகங்களில் மூழ்கடித்தாலும் 

இன்னமும் என் ஒரு அரைஅறை கூட நிரம்பாத நிலையல்லவா காண்கிறேன் !

இதற்காக என் வீடு மட்டுமல்ல ..நான் வான் விண்ணகங்கள் எல்லாவற்றையும் அல்லவா 

அரசியல்வாதிகள் போல வளைத்துப் போட்டிருக்கிறேன் !

கொடுக்கும் உன் கரங்கள் வலித்தாலும் வலிக்கலாம் ;

அள்ளும் என் ஆசையோ கரங்களோ வலி என்றும் காணாது !

எனக்கு அள்ளவே தெரியும்..எனக்குக் கொடுக்கவே தெரியாது என்பது தெரியுமா ?

பேராசை என வரின் எவ்வளவு இடங்களும் போதாது போகும் அன்றோ ? 

    

          

--சந்திர கலாதர்

ஓ  மரணமே !என் மரணமே !
ஏன் செவிகளில் இத்தனை பலவீனமாய்க் கிசுகிசுகிறாய் ?

மாலையில் மலர்கள் வாடித் தளர்கையில் -
கால்நடைகள் மந்தையில் இருந்து தொழுவம்  திரும்புகையில்-
கள்ளநடையில் எனை அணுகி நான் புரிய இயலா வார்த்தைகள் பேசுகிறாய் ?

மயக்கும் போதை முணுமுணுப்பாலும் சில்லிட்ட முத்தங்களாலும் இப்படித்தான் எனை நயந்து   வெற்றி கொள்வதோ ,ஓ மரணமே, என் மரணமே?


நம் திருமணத்திற்கு  பெருமைசேர் சடங்குகள் எதுவும்  இல்லையோ ?

ஒரு மாலைகொண்டு காவிச் சுருளான உன் முடிதனை முடிய மாட்டாயோ ?

உன் கொடிதனை முன்னேந்திச் செல்ல எவரும் இல்லையோ ?

உனது சிவந்த தீப் பந்தங்கள் இரவினை நெருப்பாக்கிடாதோ, ஓ மரணமே ,என் மரணமே ?         


உனது சங்க முழக்கங்களுடன் உறங்காத இரவினில் வா -

எனக்குச்  செவ்வாடை உடுத்தி  கரங்களைப் பிடித்து அழைத்துச் செல் .

பொறுமை இன்றிக் கனைக்கும் குதிரைகள் பூட்டிய உனது  தேர் என் வாயிலில் தயாராகக் காத்திருக்கட்டும் .

முகத்திரை விலக்கி கர்வத்துடன் என் முகம் பார் ,ஓ மரணமே ,என் மரணமே !


---ரபீந்தரநாத் தாகூர்
[ தோட்டக்காரன் --81 ]
மொழிமாற்றம் --சந்திர கலாதர்
&
   the gardener -81

why do you whisper so faintly in my ears ,o death ,my death ?

when the flowers droop in the evening and cattle come back to their stalls , you stealthily come to my side and speak words that i do not understand .

is this how you must woo and win me with the opiate of drowsy murmur and cold kisses, o death , my death ?


will there be no proud ceremony for our wedding ?

will you not tie up with a wreath your tawny coiled locks ?

is there none to carry your banner before you, and will not the night be on fire with your red torch-lights, o death , my death ? 


come with your conch-shells sounding ,come in the sleepless night .

dress me with a crimson mantle, grasp my hand and take me.

let  your chariot be ready at my door with your horses neighing impatiently.

raise my veil and look at my face proudly , o death , my death !

---rabindranath tagore.   

நூறு ஆண்டுகள் கடந்து என் கவிதைகளில் மகிழும் வாசகனே -

நீ  யார் ?

உனக்கு என்னால் இந்த வசந்த வளத்தில் இருந்து ஒரே ஒரு மலரைக் கூட --

அதோ அந்த மேகங்களின் பொன்னிழை ஒன்றைக் கூட அனுப்ப இயலாது .

உன் கதவுகளைத் திறந்து பார் ;

நான் அகன்ற வெளியைப் பார்க்கிறேன் ;

உன் பூத்துச் சொரியும் மலர்த் தோட்டத்தில் ஒரு நூறாண்டுக்கு முன்

மறைந்த மலர்களின்   நறுமணப் பதிவுகளை ஒன்று சேர் -

உன் இதயத்தின் மகிழ்வில்--  ஒரு வசந்தக் காலையில்  ஒரு உயிர்ப்பான

ஆனந்தம் பாடி ,அதன் உற்சாகமான குரலை ஓர் நூறாண்டின் குறுக்கே  

அனுப்பியதன் உணர்வைப் புரிந்து கொள்வாய் !


---ரபீந்தரநாத் தாகூர்

[தோட்டக்காரன் --85]

[ மொழிமாற்றம் --சந்திர கலாதர் ]


          the gardener--85'

who are you, reader, reading my poems an hundred years hence ?

i cannot send you one single flower from this wealth of the spring ,

one single streak of gold from yonder clouds .

open your doors and i look abroad .

from your blossoming garden gather fragrant  memories of the

vanished flowers of an hundred years before.

in the joy of your heart may you feel the living joy that sang one

spring morning , sending its glad voice across an hundred years.

---rabindranath tagore.