CHITRA

 

RABINDRANATH TAGORE

 

SCENE 9

 

களம் 9

 

&

chitra and arjuna

chitra [ cloaked ]

சித்ரா --அர்ஜுனா

சித்ரா [ஆடை மறைப்புடன் ]

my lord , has the cup been drained to the last drop ?

is this , indeed , the end ?

no , when all is done something still remains ,

and that is my last sacrifice at your feet .

i brought from the garden of heaven flowers of incomparable beauty with which to worship you , god of my heart .

if the rites are over , if the flowers are faded ,

let me throw them out of the temple [ unveiling in her original male attire ].

now , look at your worshipper with gracious eyes .

i am not beautifully perfect as the flowers with which i worshipped .

i have many flaws and blemishes .

i am a traveller in the great world-path , my garments are dirty , and my feet are bleeding with thorns .

where should i achieve flower-beauty , the unsullied loveliness of a moment's life?

the gift that i proudly bring you is the heart of a woman .

here have all the pains and joys gathered ,

the hopes and fears and shames of a daughter of the dust ;

here love springs up struggling toward immortal life .

herein lies an imperfection which yet is noble and grand .

if the flower-service is finished , my master ,

accept this as your servant for the days to come !

i am chitra , the king's daughter .

perhaps you will remember the day

when a woman came to you in the temple of shiva,

her body loaded with ornaments and finery .

that shameless woman came to court you as though she were a man .

you did well . my lord ,

i am that woman .

she was my disguise .

then by the boon of gods

i  obtained for a year the most radiant form that a mortal ever wore ,

and wearied my hero's heart with the burden of that deceit .

most surely i am not that woman .

i am chitra . no goddess to be worshipped ,

nor yet the object of common pity to be brushed aside like a moth with indifference .

if you deign to keep me by your side in the path of danger and daring ,

if you allow me to share the great duties of your life ,

then you will know your true self .

if your babe , whom i am nourishing in my womb , be born a son ,

i shall myself teach him to be asecond arjuna ,

and send him to you when the time comes ,

and then at last you will truly know me .

to-day i can only offer you chitra ,

the daughter of a king .

என் மன்னா ,கடைசிச் சொட்டுவரை இக்கோப்பையில் இருந்து கவிழ்த்தாகிவிட்டதா ?

உண்மையில் இதுதான் முடிவா ?

அல்ல..எல்லாம் முடிந்தாலும் ஏதோ சற்று மீதமிருக்கும் ;

அதுதான் என் இறுதி தியாகம் உன் பாதங்களில்.

என் இதயக் கடவுளான உங்களை  வழிபடுதற்கு விண்ணகத் தோட்டத்தில் இருந்து  நிகரிலா அழகுடைய மலர்கள் சேகரித்து வந்தேன் .

சடங்குகள் முடிவு பெற்றிருந்தால் ,

மலர்கள் வாடிப் போயிருந்தால்

அவற்றை நான் கோயிலுக்கு வெளியே எறிந்துவிடுகிறேன் .

 

[தான் முன்பெல்லாம் அணிந்திருந்த ஆண் உடையுடன் வெளிப்படுகிறாள் ]

 

இப்போது கருணை விழிகளுடன் உங்கள்  பக்தையைப் பாருங்கள் .

நான் உங்களை  வழிபட்ட மலர்கள்போல் முழுமை அழகுள்ளவள் அல்ல.

நான் பல குறைகளும் களங்கங்களும் கொண்டவள் .

நான் இப்பேருலகப் பாதையில் ஒரு வழிப்போக்கள் ;

என் ஆடைகள் அழுக்கேறி என் பாதங்கள் முட்கீறல்களில் ரத்தக் கசிவாய் உள்ளன .

நான் எங்கு மலர்-அழகு பெறுவது ?

எங்கே அதன் ஒரு நொடி வாழ்வின் கரையிலாப் பொலிவு அடைவது ?

நான் பரிசாக உனக்கெனப் பெருமையுடன் கொணர்ந்திருப்பது

ஒரு பெண்ணின் இதயத்தைத்தான் .

இதனில் அனைத்து வலிகளும் ஆனந்தங்களும் ;

ஒரு மண்மகளின் நம்பிக்கைகள் ,அச்சங்கள் ,அவமானங்கள் எல்லாமும் ஒன்று திரட்டப்பட்டு நிற்கின்றன .

இங்கு அழிவிலா வாழ்வு நோக்கி உழன்று கொண்டிருக்கும் காதல் ஊற்றெடுக்கிறது .

இதற்குள் குறைபாடு பொதிந்திருக்கிறது ;

ஆயினும் அது கண்ணியமானதும் கம்பீரமானதுமாயும் இருக்கிறது .

மலர் வழிபாடு முடிந்திருப்பின் ,என் தலைவ ,

எதிர் வரும் நாட்களுக்கென

 உனது பணியாளாய்

இதனை ஏற்றிடுவாய் .

 

நான் சித்ரா ,

அரசனின் மகள் .

தன மேனி அணிகளாலும் பகட்டு ஆடைகளாலும் கனக்க 

அந்த சிவன் கோயிலுக்கு உன்னிடம் ஒருநாள் ஒரு பெண் வந்தாளே 

அது ஒருவேளை உன் நினைவில் இருக்கலாம் .

தான் ஒரு ஆண்மகன்போல் உன்னோடு சரசமாட வெட்கம் கெட்டு வந்தாளே ...

நீ அவளை ஏற்கவில்லை .

நீ சரியாகத்தான் செய்தாய் .

என் தலைவனே ,அவள்தான் நான் .

அவள்தான் என் வேடதாரி .

அப்போது தேவர்களின் வரத்தால்

ஓர் ஆண்டிற்கு ஒரு மானுடம் இதுகாறும் அணிந்ததிலேயே

 மிகமிகையான ஒளிரும் ஒரு வடிவத்தை நான் பெற்றிருந்தேன்

அந்தத் தந்திரச் சுமையால் என் வீரனின் இதயத்தை களைப்புறச் செய்தேன்.

 

நான்தான் சித்ரா .

வழிபடுதற்குக் கடவுள் அல்ல.;

இருப்பினும் ஒரு அற்பப் பூச்சிபோல் அசட்டையாய் விசிறித் தள்ள

கேவலப் பொருளும் அல்ல .

ஆபத்தும் அறைகூவல்களும் நிறைந்த உன் பாதையில்

உன்னருகே எனை வைத்துக்கொள்ள மனம் இறங்கினால்,

உனது வாழ்வின் பெருங்கடமைகளில் நானும் பங்கேற்க அனுமதித்தால் ,

பின் என் உண்மையான உட்பொருளை நீ அறிவாய் .

எனது கருவறையில் நான் உயிர்ப்பித்துக் கொண்டிருக்கும் உனது குழந்தை, அது மகனாகப் பிறப்பின்

அவனுக்கு நானே இரண்டாம் அர்ஜுனனாகக் கற்பித்து .,.

நேரம் கனியும் காலத்தில் உன்னிடம் அனுப்பி வைப்பேன்

அதன் பிறகு இறுதியாக நீ உண்மையிலேயே நான் யார் என்றறிவாய் .

இன்று சித்ராவாக,

ஒரு அரசனின் மகளாக

என்னை உனக்குப் படைக்கிறேன் .

arjuna --

beloved , my life is full .

அர்ஜுனா --

எனதன்பே !

என் வாழ்வு நிறைவாகிறது

 

தமிழாக்கம்

சந்திர கலாதர் 

28.11.2012 / புதன்  /கார்த்திகை 13 /இரவு 11 மணி

& 

 

  

chitra

rabindranath tagore

சித்ரா

scene 8

களம் 8

&

villagers--

who will protect us now ?

ஊர்மக்கள் --

இப்போது நம்மை யார் காப்பார்கள் ?

arjuna --

why , by what danger are you threatened ?

அர்ஜுனா --

ஏன்,எத்தீங்கு உங்களை அச்சுறுத்துகிறது ?

villagers --

the robbers are pouring from the northern hills like a mountain flood to devastate our village .

ஊர் மக்கள் --

எங்கள் ஊரினைக் கொள்ளைகொள்ள

கொள்ளையர்கள் வடபுற மலையிலிருந்துமலை வெள்ளம் போல் புகுந்துகொண்டிருக்கின்றனர் .

arjuna --

have you in this kingdom no warden ?

அர்ஜுனா --

உங்கள் நாட்டில் காவலர்கள் யாரும் இல்லையா?

villagers --

princess chitra was the terror for all evil-doers .

while she was in this happy land we found natural deaths , but had no other fears .

now she has gone on a pilgrimage , and none knows where to find her

ஊர்மக்கள் --

தீங்கு இழைப்போருக்கு சிம்ம சொப்பனமாய் இருந்தார் இளவரசி சித்ரா .

அவர்கள் இந்த இனிய நாட்டில் இருந்தவரை இயற்கை மரணங்கள் அன்றி

வேறு எப்பயங்களும் இல்லாது இருந்தோம்.

இப்போது அவர்கள் புனிதப்பயணம் சென்று விட்டார்கள் ;

அவரை எங்கு காண்பது என்று எவர்க்கும் தெரியவில்லை .

arjuna--

is the warden of this country a woman ?

அர்ஜுனா--

இந்நாட்டின் காவலர் ஒரு பெண்மணியா ?

villagers --

yes , she is our father and mother in one. [exeunt ]

ஊர்மக்கள் --

ஆம்..அவர்களே எங்கள்தாய் தந்தை போலாவார்.

[ enter chitra ] [வெளியேறுகிறார்கள் ]

சித்ரா நுழைகிறார்

chitra --

why are you sitting all alone ?

சித்ரா --

ஏன் தன்னந் தனியாக அமர்ந்திருக்கிறீர்கள் ?

arjuna --

i am trying to imagine what kind of woman princess chitra may be .

i hear so many stories of herfrom all sorts of men .

அர்ஜுனா --

இளவரசி சித்ரா எப்படிப்பட்ட பெண்மணியாக இருப்பாள் என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் .

பல்விதமான ஆண்மக்களிடமிருந்தும் அவள் குறித்து பற்பல கதைகளை நான் கேட்கிறேன்.

chitra -

ah , but she is not beautiful .

she has no such lovely eyes as mine, dark as death .

she can pierce any target at will ,but not our hero's heart .

சித்ரா -

ஹா ...ஆனால் அவள் அழகி அல்ல .

அவள் என்போல் மரணக் கரிய அழகிய விழிகள் கொண்டவள் அல்ல .

அவளால் எந்த இலக்கினையும் துளைக்க முடியும் ;

ஆனால் எமது மாவீரனின் இதயத்தை மட்டும் இயலாது..

arjuna --

they say that in valour she is a man , and a woman in tenderness .

அர்ஜுனா--

தீரத்தில் அவள் ஓர் ஆண் என்றும் ,மென்மையில் ஓர் பெண் என்றும் அவர்கள் சொல்கிறார்களே .

chitra --

that , indeed , is her greatest misfortune .

when a woman is merely a woman ;

when she winds herself round and round men's hearts with her smiles and sobs and services

and caressing endearments ;

then she is happy.

of what use to her are learning and great achievements ?

could you have seen her only yesterday in the court of the lord shiva's temple by the forest path ,

you would have passed by without deigning to look at her .

but have you grown so weary of woman's beauty that you seek in her a man's strength ?

with green leaves wet from the spray of the foaming waterfall ,

i have made our noonday bed in a cavern as dark as night .

there the cool of the soft green mosses thick on the black and dripping stone kisses your eyes to sleep .

let me guide you thither .

சித்ரா-

அதுவே உண்மையில் அவளது மாபெரும் துயரமாகும் .

ஒரு பெண் ஒரு எளிய பெண்ணாக மட்டும் இருக்கையில்தான் --;

தனது புன்னகைகளால் ,கேவல்களால், பணிகளால் மற்றும் தழுவும் நெருக்கங்களால் ஆண்களின்

இதயங்களைச் சுற்றிச் சுற்றி வளைக்கையில்தான் இன்பமாக இருக்கமுடிகிறது.

கல்வி கேள்விகளிலும் பெரும் சாதனைகளிலும் அவளுக்கு என்ன பயன் கிட்டக்கூடும் ?

காட்டுப்பாதையில் உள்ள அந்தச் சிவன் கோயில் முற்றத்தில் நேற்று நீ அவளைக் கண்டிருக்க முடியுமானால்

ஒரு பார்வைகூட வீச மனம் இன்றி அசட்டையாய் அவளைக் கடந்து சென்றிருப்பாய்

ஆனால் பெண்கவர்ச்சியில் வெகுவாய் அலுத்துப்போய் அவளிடம் ஆணின் சக்தியை நீ தேட முற்படுகிறாயா?

நுரைக்கும் அருவியின் தெறிப்பில் நனைந்திருக்கும் பசும் இலைகளால் ,இரவு போன்ற ஒருகுகை ஒன்றில் நமது

நண்பகல் மஞ்சம் விரித்திருக்கிறேன் .

கறுத்த ஈரித்துச் சொட்டும் பாறைகளின் மென்பசும் பாசிகளின் குளிர் உன் விழிகளைத் முத்தமிட்டு மூடச் செய்யும்

உன்னை நான் அங்கு இட்டுச் செல்கிறேன் ..

arjuna --

not to-day ,beloved

அர்ஜுனா -

இன்று வேண்டாம் ,அன்பே .

chitra --

why not to-day ?

சித்ரா--

ஏன் இன்று வேண்டாம் ?

arjuna --

i have heard that a horde of robbers has neared the plains .

needs must i go and prepare my weapons to protect the frightened villagers .

அர்ஜுனா --

கொள்ளையர்கள் கூட்டம் ஒன்று சமவெளியை நெருங்கிவிட்டதாக நான் கேள்விப்பட்டேன்.

நான் செல்வது தேவையாகிறது .

அச்சமுற்றிருக்கும் ஊர்மக்களை காத்திட என் ஆயுதங்களைத் தயார்ப்படுத்தவேண்டும் .

chitra --

you need no fear for them .

before she started on her pilgrimage ,

princess chitra had set strong guards at all the frontier passes

சித்ரா--

அவர்களைப் பற்றிய கவலை உங்களுக்குத் தேவை இல்லை .

தான் யாத்திரை துவங்குவதற்கு முன்பே இளவரசி சித்ரா எல்லா எல்லைப் பாதைகளிலும் பலம் கொண்ட பாதுகாப்புகள் அமைத்து விட்டாள் .

arjuna --

you permit me for a short while to set about a kshatriya's work.

with new glory will i ennoble this idle arm ,

and make of it a pillow more worthy of your head .

அர்ஜுனா--

ஒரு வீர மறவனின் பணியை மேற்கொள்ள ஒரு சிறு போழ்துக்கு அனுமதி தா.

இந்த சோம்பலான புயத்திற்கு ஒரு புதிய மேன்மை கொடுத்து

உன் தலை சாய்த்துப் படுக்க அதனை மேலும் தகுதி ஆக்குகிறேன் .

chitra --

what if i refuse to let you go ,

if i keep you entwined in my arms ?

would you rudely snatch yourself free and leave me ?

go then !

but you must know that the liana , once broken in two , never joins again .

go , if your thirst is quenched .

but , if not , then remember that the goddess of pleasure is fickle , and waits for no man .

sit for a while , my lord !

tell me what uneasy thoughts tease you .

who occupied your mind to-day ?

is it chitra ?

சித்ரா --

தங்களை அனுமதிக்காது மறுத்தால் --

தங்களை என் கரங்களுள் அன்புச் சிறை வைத்தால் ?

முரட்டுத் தனமாக அப்போது எனைப் பிய்த்துப் பிரிந்து செல்வீர்களா ?

அப்படியாயின் போய் விடுங்கள்.

ஆனால் ஒன்றை நீங்கள் கட்டாயம் புரிந்து கொள்ளவேண்டும் ;

காட்டுக் கொடி இரண்டாக ஒடிந்துவிடின் மறுபடி இணையவே இணையாது.

உங்கள் தாகம் தணிந்து விட்டது என்றால் போய்க் கொள்ளுங்கள் .

ஆனால் ,.அப்படி இல்லை எனின் இன்பத் தேவதை உறுதி இல்லாதவள் ,

எம்மனிதன் வருகை நாடியும் காத்திருக்க மாட்டாள் என்பதும் புரிந்து கொள்ளுங்கள் .

தலைவ ! சற்று அமருங்கள் .

எந்த நிம்மதி அற்ற எண்ணங்கள் உங்களை ஏளனம் செய்கின்றன என்று என்னிடம் சொல்லுங்கள்.

எவர் உங்கள் மனதில் இன்று குடியேறி விட்டார் ?

அது சித்ராவா ?

arjuna --

yes , it is chitra .

i wonder in fulfilment of what vow she has gone on her pilgrimage .

of what could she stand in need ?

அர்ஜுனா--

ஆம், சித்ராதான் .

என்ன சபதம் நிறைவேற வேண்டும் என்று அவள் யாத்திரை மேற்கொண்டுள்ளாள்

என்ற வியப்பில் ஆழ்ந்திருக்கிறேன் .

எது அவளது தேவையாய் இருக்கும் ?*

chitra --

her needs ?

why , what has she ever had , the unfortunate creature ?

her very qualities are as prison walls , shutting her woman's heart in a bare cell .

she is obscured , she is unfulfilled .

her womanly love must content itself dressed in rags ;

beauty is denied her .

she is like the spirit of a cheerless morning ,

sitting upon the stony mountain peak ,

all her light blotted out by dark clouds .

do not ask me of her life .

it will never sound sweet to man's ear.

சித்ரா--

அவள் தேவைகளா ?

ஏன்,எத்தேவைகள்தான் அவள் இதுவரை பெற்றிருந்தாள்,அந்த ராசி இல்லாதவள் ?

அவளது குணங்களேதான் அவளுக்கு சிறைச் சுவர்களாக்கி ,

வெறுமையில் அவள் பெண் இதயத்தை அடைத்துப் போட்டுவிட்டன

அவள் மறைக்கப்பட்டவள் ;

அவள் நிறைவிலாதவள் .

அவளது பெண்மைக் காதல் , கந்தைகளையே அணிந்து நிறைவு பெறவேண்டி உள்ளது .

அழகு அவளுக்கு மறுக்கப் பட்டு விட்டது .

இருண்ட மேகங்களால் எல்லா ஒளியும் உறிஞ்சப்பட்ட , பாறை மலை முகட்டில் .

அமர்ந்து கொண்டுள்ள ஒரு துடிப்பிலாக் காலை நெஞ்சம்போல் அவள் இருக்கிறாள்

அவள் வாழ்வு பற்றி என்னைக் கேட்காதே .

ஒரு ஆணின் செவிகளுக்கு அது இனிமை பயக்காது..

arjuna -

i am eager to learn all about her .

i am like a traveller come to a strange city at midnight .

domes and towers and garden trees look vague and shadowy ,

and the dull moan of the sea comes fitfully through the silence of sleep .

wistfully he waits for the morning to reveal to him all the strange wonders .

oh , tell me her story .

அர்ஜுனா--

அவள் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள நான் ஆவலாக இருக்கிறேன்.

நள்ளிரவில் ஒரு புதிய நகருக்கு வந்து சேர்ந்த வழிப்போக்கன் போல் நான் இருக்கிறேன் .

கிண்ணக் கூரைகளும் உய்ர்மாடங்களும் நந்தவன மரங்களும்

தேய்ந்ததுபோல்,நிழல் வடிவாய்த் தெரிகின்றன.

கடலின் சுரத்தற்ற முனகல் தூக்கத்தின் நிசப்தத்தின் ஊடாய் விட்டுவிட்டும் வருகிறது

ஒரு எதிர்பார்ப்புடன் காலைவிடிதலுக்காக ,

அதனில் எல்லா வினோத வியப்புகளும் தனக்கு விளக்கமாகும்

என்று காத்திருக்கிறான்..

ஓ ! அவள் கதையை எனக்குக் கூறு.

chitra--

what more is there to tell ?

சித்ரா--

இதற்கு மேலும் கூற என்ன இருக்கிறது?

arjuna --

i seem to see her, in my mind's eye ,

riding on a white horse , proudly holding the reins in her left hand ,

and in her right a bow ,

and like the godess of victory dispensing glad hope all around her .

like a watchful lioness she protects the litter at her dugs with a fierce love .

woman's arms , though adorned with naught but unfettered strength , are beautiful !

my heart is restless , fair one ,

like a serpent reviving from his long winter's sleep .

come , let us both race on swift horses side by side ,

like twin orbs of light sweeping through space .

out from this slumbrous prison of green gloom ,

this dank , dense cover of perfumed intoxication , choking breath .

அர்ஜுனா--

என் மனதின் விழிகளில் அவளைப் பார்ப்பதுபோல் உணர்கிறேன் ;

ஒரு வெண் புரவி ஏறி ,கர்வத்துடன் தன இடக்கரத்தில் கடிவாளப் பட்டை பிடித்து ,

வலக் கரத்தில் ஒரு வில் தாங்கி ,

ஒரு வெற்றித் தேவதை தன்னைச் சுற்றி இனிய நம்பிக்கை அள்ளித் தருவதாய் நான் பார்க்கிறேன்.

ஒரு கவனமான பெண் சிங்கம் தன மடி சூழ்ந்த குட்டிகளை

வெறிகொண்ட பாசத்தில் எப்படிக் காக்குமோ அப்படித் தோன்றுகிறாள்.

பெண்ணின் கரங்கள்,யாதுமே இல்லாது

ஆனால் தளையற்ற வலிமையால் அலங்கரிக்கப்பட்டால் பொலிவாக உள்ளன ..

அழகியே, என் மனம் ,நெடிய பனிக்காலஉறக்கம் விடுத்து

புத்துயிர் பெற்ற பெரும் பாம்புபோல் தவிக்கிறது .

இரு ஒளிக்கோளங்கள் விண்வெளியில் சுழன்று செல்வதுபோல் ,

நாம் இருவரும் பக்கம் பக்கமாக வேகக் குதிரைகள் ஏறி பந்தயமாய் விரைந்து செல்வோம் வா .

இந்த ஈரித்த ,அடர்ந்த நறுமண போதைச் சூழலின் மூச்சுத் திணறல் ,

இப்பசும் வண்ண சோக உறக்கச் சிறை நீங்கிடுவோம்

chitra --

arjuna , tell me true ,if , now at once ,

by some magic i could shake myself free from this voluptuous softness ,

this timid bloom of beauty shrinking from the rude and the healthy touch of the world ,

and fling it from my body like borrowed clothes,

would you be able to bear it ?

if i stand up straight and strong with the strength of a daring heart

spurning the wiles and arts of twining weakness ,

if i hold my head high like a tall young mountain fir ,

no longer trailing in the dust like a liana ,

shall i then appeal to man's eye ?

no , no , you could not endure it .

it is better that i should keep spread about me

all the dainty playthings of fugitive youth ,

and wait for you in patience .

when it pleases you to return ,

i will smilingly pour out for you

the wine of pleasure in the cup of this beauteous body .

when you are tired and satiated with this wine ,

you can go to work or play ;

and when i grow old i will accept humbly and gratefully whatever corner is left for me .

would it please your heroic soul if the playmate of the night

aspired to be the helpmeet of the day ,

if the left arm learnt to share the burden of the proud right arm ?

சித்ரா --

உண்மையாகச் சொல்லுங்கள் , அர்ஜுனா !

இந்நொடியே ,ஏதோ ஒரு மாயத்தால் இந்த வசீகர மென்மையிலிருந்து

என்னை உலுக்கி விடுவித்துக் கொள்ளக் கூடும் எனில் ,

முரட்டுத்தனமான , நலமான உலகின் தீண்டுதலினின்றும்

அழகின் வெட்கிடும் மலர் சுருங்கிக்கொள்ள இயலுமானால் ,

அதனை என் மேனியில் இருந்து இரவல் வாங்கிய உடைகளைப்போல் வீசி எறிய முடிந்தால்

உங்களால் அதனைத் தாங்கிக் கொள்ளக் கூடுமா ?

கொடிஎனப் படரும் பலவீனத்தின் தந்திரக் கலைகளை இகழ்ந்து ஒதுக்கி ,

ஒரு துணியும் இதயத்தின் வலிமை கொண்டு நேராகவும் பலம் கொண்டும் நான் எழுந்தால் --

தூசியில் படர்ந்து அலையும் ஒரு காட்டுக் கொடி போல் இனி இல்லாது

ஒரு நெடிதுயர்ந்த மலைத் தேக்குபோல் என் தலை உயர்த்தி நின்றால்

அப்போது ஒரு ஆணின் விழிகளைக் கவர்வேனா ?

முடியாது , முடியாது ..உங்களால் அதை சகித்துக் கொள்ள முடியாது

மின்னி மறையும் இளமையின் நேர்த்தியானவிளையாடல்களை எல்லாம்

எனைச் சுற்றிப் பரப்பிக்கொண்டு

பொறுமையாக உங்களுக்காகக் காத்திருத்தலே மேன்மையானது .

எப்பொழுது திரும்புவதற்கு உங்கள் மனம் இசைகிறதோ ,

அப்போது புன்னகையுடன் என் அழகிய மேனிக் கோப்பையில் இன்ப மது ஊற்றித தருவேன் .

எப்பொழுது களைப்படைந்து இம்மதுவில் நிறைவு கொள்கிறீர்களோ

அப்போது உங்கள் பணிக்கோ விளையாட்டிற்கோ செல்லலாம் .

நான் முதுமை அடைகையில் எனக்கென எந்த மூலை இருக்கிறதோ

அதனைப் பணிவோடு ஏற்றுக் கொள்வேன் ..

உங்களது இரவின் விளையாட்டு நங்கை உன் பகலின் உதவிக்கரமாகச் செயல்படுவதும்

இடது கரம் பெருமிதம் கொண்ட வலது கரத்தின் சுமையை பங்கிட்டுக் கொள்ளப் புரிந்து கொள்வதும்

உங்களது வீர நெஞ்சிற்கு மகிழ்ச்சி தருமா ?

arjuna --

i never seem to know you aright .

you seem to me like a goddess hidden within a golden image .

i cannot touch you ,

i cannot pay you my dues in return for your priceless gifts .

this my love is incomplete.

sometimes in the enigmatic depth of your sad look ,

in your playful words mocking at their own meaning ,

i gain glimpses of a being trying to rend asunder the langurous grace of her body ,

to emerge in a chaste fire of pain through a vaporous veil of smiles.

illusion is the first appearance of truth .

she advances towards her lover in disguise .

but a time comes when she throws off her ornaments and veils

and stands clothed in naked dignity .

i grope for that ultimate you , that bare simplicity of truth .

why these tears , my love ?

why cover your face with your hands ?

have i pained you , my darling ?

forget what i said .

let each separate moment of beauty come to me like a bird of mystery

from its unseen nest in the dark bearing a message of music .

let me forever sit on the brink of its realization ,

and thus end my days .

அர்ஜுனா---

உன்னை ஒருபோதும் நான் சரிவரப் புரிந்து கொண்டதாகத் தெரியவில்லை

நீ தங்கப பதுமைக்குள் மறைக்கப்பட்ட ஒரு தேவதைபோல் எனக்குத் தோன்றுகிறாய்

உன்னை நான் தொட முடியாது ;

உனது விலைமதிப்பற்ற பரிசுகளுக்கு மாற்றாக என் கடனை நான் திருப்பிச் செலுத்த இயலாது .

அவ்வாறாக என் காதல் முழுமை அற்றது .

சில நேரங்களில் உனது சோகப் பார்வையின் கலங்கிய ஆழங்களில்--

உனது விளாயாட்டு மொழிகள் , தம் கருத்துக்களையே கேலி செய்யும் பாங்கில்-

தனது சோர்ந்த அழகு மேனியையே கிழித்துத் துண்டித்துக் கொண்டு

ஒரு புன்னகைப் புகைத் திரை ஊடாய்

ஒரு புனிதமான வலி நெருப்பில் வெளியேகத் தவிக்கும்

ஒரு ஜீவனின் தோற்றத்தை என்னால் காண முடிகிறது.

மாயைதான் பேருண்மை தோற்றுவதற்கான முதல் அறிகுறி

அவள் தன காதலனை நோக்கி மாறுவேடத்தில் நெருங்குகிறாள்

ஆனால் ஒரு நிமித்தம் எழுகிறது

அப்போது அவள் தன அணிகலன்களையும் மறைப்புகளையும் களைகிறாள் .

நிர்வாணக் கண்ணியத்துடன் மட்டுமே அவன் முன் நிற்கிறாள் .

அத்தகைய இறுதிநிலை ' உன்னை '

அந்த அப்பட்டமான எளிய உண்மையை நான் தேடித் தடுமாறுகிறேன் .

அன்பே , ஏன் இந்தக் கண்ணீர் ?

உன் முகத்தை ஏன் கைகளால் மறைத்துக் கொள்கிறாய் ?

என் அன்பே ,நான் வலி தந்து விட்டேனா ?

நான் சொன்னதை மறந்து விடு .

இப்போதிருப்பதிலேயே நிறைவு கொள்கிறேன்

இசையின் சேதி தாங்கி இருளில் மறைந்த கூடுகளில் இருந்து மாயப் பறவை வருவதுபோல்

அழகின் தனித்தனி நொடியும் என்னைச் சேரட்டும் .

நான் நம்பிக்கையுடன் அதனைப் புரிதலின் விளிம்பில்

காலம் எல்லாம் அமர்ந்திருக்கட்டும் .

அங்ஙனமே என் நாட்களை முடித்துக் கொள்ளட்டும்

--தமிழாக்கம்

சந்திர கலாதர்

28.11.2012 / புதன் /கார்த்திகை 13

இரவு 11

CHITRA 

--RABINDRANATH TAGORE

 

சித்ரா 

SCENE  7

 களம் -7

&

madana -

tonight is thy last night .

மதனன் --

இன்றிரவுதான் உனது இறுதி இரவு..

vasantha --

 

the loveliness of your body will return tomorrow to the inexhaustible stores of the spring . the ruddy tint of thy lips freed from the memory of arjuna's kisses , will bud anew as a pair of fresh asoka leaves ,

and the soft white glow of thy skin will be born again in a hundred fragarant jasmine flowers.

வசந்தன் --

நாளை உனது மேனியின் பொலிவு  இளவேனில் காலத்தின் வற்றாக் கருவூலத்துள் திரும்பிவிடும் .

உன் இதழ்களின் செஞ்சிவப்பு  அர்ஜுனனின் முத்தங்களின் நினைவுகளில் இருந்து விடுபட்டு

புத்தம் புதிய இரு அசோக இலைகளாகவும் ,

உன் மேனியின் மென்மையான வெண்மை ஒளிர்வு ஒரு நூறு நறுமண மல்லிகை மலர்களாகவும் புத்துயிர் பெற்றுவிடும்

chitra --

 

o gods ,grant me this my prayer !

to-night in its last hour let my beauty flash in its brightest ,

like the final flicker of a dying flame .

சித்ரா --

ஒ தேவர்களே ,

எனின் , என் வேண்டுகோளுக்கு இசையுங்கள்.

இன்றிரவு ,அதன் கடைசி மணித்துளிகளில் எனது வசீகரம்

ஒரு அணையும் சுடரின் இறுதிப் பிரகாசம் போல் .
அதன் உன்னத ஒளிர் வீசட்டும் .

madana --

 

thou shalt have thy wish .

மன்மதன்  --

உனது விருப்பம் நிறைவேறுவது ஆகுக .

 

 

---தமிழாக்கம் 

 

சந்திர கலாதர் 

28.11.2012 / புதன் / கார்த்திகை 13

பிற்பகல் 1.30 மணி 

S.CHANDRA KALAADHAR

chitra

--rabindranath tagore

 

சித்ரா 

&

scene--6

களம் -6

&

arjuna --

i woke in the morning and found that my dreams had distilled a gem .

i have no casket to inclose it , no king's crown whereon to fix it, no chain from which to hang it , and yet not have the heart to throw it away.

my kshatriya's right arm , idly occupied i holding it , forgets its duties .

அர்ஜுனா--

காலையில் விழித்தேன்.

என் கனவுகள் ஒரு ரத்தினத்தை வடித்தெடுத்திருப்பதைக் கண்டேன் .

என்னிடம் அதை உள்வைக்க ஒரு பேழையும் இல்லை

பதிப்பதற்கும் அரச மணி மகுடம் இல்லை

தொங்க விட்டுக் கொள்ள ஒரு சங்கிலியும் இல்லை .

இருப்பினும் அதை எறிந்துவிட இதயம் இல்லை .

எனது மறவகுல வலது கரம் சோம்பேறித்தனமாய் அதைக் கையில் ஏந்தி

தனது கடமை மறக்கிறது .

enter chitra .

சித்ரா நுழைகிறாள்

chitra --.

tell me your thoughts , sir !

சித்ரா --

தங்கள் எண்ணங்கள் யாதோ ,சொல்லுங்கள் ,ஐயா !

arjuna --

my mind is busy with thoughts of hunting today .

see , how the rain pours in torrents and fiercely beats upon the hillside .

the dark shadows of the clouds hangs heavily over the forest ,and the swollen stream , like the restless youth ,overleaps all barriers with mocking laughter .

on such rainy days we five brothers would go to the chitraka forest to chase wild beasts. those were glad times .

our hearts danced to the drumbeat of rumbling clouds . the woods resounded with the screams of peacocks .

timid deer could not bear our approaching steps for the patter of rain and the noise of waterfalls ;

the leopards would leave their tracks on the wet earth , betraying their lairs.

our sport over , we dared each other to swim across turbulent streams on our way back home.

the restless spirit is on me .

i long to go hunting .

அர்ஜுனா--

என் மனம் வேட்டையாடுதல் பற்றிய எண்ணங்களில் தீவிரமாக உள்ளது.

பார்,எப்படி இந்த மழை தாரைதாரையாய்ப் பொழிகின்றது ;

மலைச்சரிவுகளில் முரட்டுத்தனமாக அறைகிறது !

கானகத்தின் மீது மேகங்களின் கரிய நிழல் கனத்துத் தொங்குகிறது .

கட்டுக்கடங்கா வாலிபம் போல்வீங்கிய நீரோடை ஏளனச் சிரிப்புடன் ,

தடைகள் அனைத்தும் தாவிக்கொண்டு பாய்கிறது .

இத்தகு மழைக்காலத்தில் வன விலங்குகளை வேட்டையாட நாங்கள் ஐந்து சகோதரர்களும்

சித்ரகா காட்டிற்குச் செல்வோம் .

அவை எத்தனை மகிழ்ச்சியான நாட்கள் !

மேக முழவு முழக்கங்களுக்கு ஏற்ப இதயங்கள் நடனமிடும்.

மயிலினங்களின் அகவல்களைக் கானகம் எதிர் ஒலிக்கும் .

பயந்த மான் இனங்கள் மழையின் தட்டோசையிலும் அருவியின் இரைச்சலிலும்

முன்னேறும் எங்கள் காலடி ஓசை கேட்காது ஏமாந்து நிற்கும்.

சிறுத்தைகள் தங்கள் பாதச் சுவடுகளை ஈர மண்ணில் விட்டேகி

தங்கள் மறைவிடம் காட்டிக் கொடுத்துவிடும்.

வேட்டை முடிந்ததும் ,இல்லம் திரும்பும் வழியில் நாங்கள் பொங்கிச் சுழியிடும் காட்டாறுகளில்

குறுக்கே நீந்திட ஒருவருக்கொருவர் அறைகூவிடுவோம் .

அத்தகு திமிரும் உள்வேகம் என்னைப் பீடித்துக் கொண்டுள்ளது.

நான் வேட்டைக்குச் செல்ல விழைகிறேன். . .

chitra --

first run down the quarry you are now following .

are you quite certain that the enchanted deeryou pursue must needs be caught ?

no , not yet .

like a dream the wild creature eludes you when it seems most nearly yours.

look how the wind is chased by the mad rain that discharges a thousand arrows after it . yet it goes free and unconquered .

our sport is like that , my love !

you give chase to the fleet-footed spirit of beauty , aiming at her every dart you have in your hands .

yet this magic deer runs ever free and untouched .

சித்ரா ---

முதலில் நீங்கள் துரத்தும் வேட்டையை நிறுத்துங்கள்.

நீங்கள் தொடரும் அந்த மாய மானைப் பிடித்தாக வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறீர்களா ?

அல்ல , இன்னுமும் இல்லை

அநேகமாக தங்கள் வயம்தான் என்ற நிலையிலும் ஒரு கனவுபோல் அவ்வன விலங்கு நழுவிச் செல்கிறது .

வெறி கொண்ட மழை எப்படி ஆயிரம் அம்புகளால் காற்றைத துரத்துகிறது பாருங்கள் .

இருப்பினும் காற்று வெற்றி கொள்ள விடாது தப்பிக்கிறது

நம் விளையாட்டும் அப்படியே ,என் அன்பே !

கடுகிச் செல்லும் அழகின் ஆன்மாவை நீங்கள் துரத்துகிறீர்கள்

உங்கள் வசமுள்ள ஒவ்வொரு அம்பையும் அவள் நோக்கிச் செலுத்துகிறீர்கள்

இருப்பினும் இந்த மாயமான் தொடக்கூட முடியாதபடி எப்போதும் தன்னிச்சையாய் ஓடுகிறது .

arjuna --

my love , have you no home where kind hearts are waiting for your return ?

a home which you once made sweet with your gentle service and whose light went out when you left it for this wilderness ?

அர்ஜுனா -

அன்பே உனது திரும்பலுக்காகக் காத்திருக்கும் நெஞ்சங்கள் கொண்ட இல்லம் ஏதும் உனக்கு இல்லையா ?

உனது மென்மையான பணியினால் ஒருபோது இனிமையாகியதும்

நீ கானகம் நீங்கியதும் அதன் ஒளி அணைந்ததும் ஆன அந்த இல்லம் யாது ?

chitra --

why these questions ?

are the hours of unthinking pleasures over ?

do you not know that i am no more than what you see before you ?

for me there is no vista beyond .

the dew that hangs on the tip of a kinsuka petal has neither name nor destination .

it offers no answer to any question .

she whom you love is like that perfect bead of dew.

சித்ரா --.

ஏன் இக்கேள்விகள் ?.

எண்ண இயலாத களியாட்டக்  காலங்கள் முடிந்தனவா ?

நீ உன் முன் பார்ப்பதை மீறி நான் வேறு எதுவும் இல்லையா ?

அதற்கப்பாலான விரி பார்வை எனக்கில்லை

'கின்சுகா' இதழ் விளிம்பில் தொங்கும் பனித்துளிக்குப் பெயரோ சேர்முனையோ கிடையாது

அது எக்கேள்விகளுக்கும் பதில் தருவதில்லை .

நீ காதலிக்கும் அவள் அத்தகைய முழுமையான நீர் முத்து போன்றவள்

arjuna --

has she no tie with the world ?

can she be merely like a fragment of heaven dropped on the earth through the carelessness of a wanton god ?

அர்ஜுனா --

இவ்வுலகில் அவளுக்கு எந்தப் பிணைப்பும் இல்லையோ ?

ஒரு கேளிக்கை தேவனின் பொறுப்பின்மையில் இப்புவி வீழ்ந்த சாதாரண விண்துகள்போல்தானா அவள் ?

chira --

yes .

சித்ரா -

ஆம் .

arjuna --

ah . that is why i always seem about to lose you .

my heart is unsatisfied , my mind knows no peace.

come closer to me ,unattainable one !

surrender yourself to the bonds of name , fame and parentage .

let my heart feel you on all sides and live with you in the peaceful security of love.

அர்ஜுனா --

ஹா ,அதனால்தான் அவளை நான் இழப்பதுபோல் எப்போதும் உணர்கிறேன் .

என் இதயம் நிறைவு அடையவில்லை

என் மனம் அமைதி இழந்து விட்டது

அடையமுடியாதவளே , 

அருகில் நெருங்கி வா !

பெயர், வீடு ,மூதாதையர்  என்ற தளைகளுள் சரண் புகு .

என் இதயம் எல்லாப் புறங்களிலும் உன்னை உணரட்டும்

காதலின் அமைதியான பாதுகாவலில் நான் உன்னுடன் வாழட்டும் .

chitra --

why this vain effort to catch and keep the tints of the clouds ,

the dance of the waves , the smell of the flowers ?

சித்ரா --

மலர்களின் நறு மணத்தை

அலைகளின்  நடனத்தை ,

மேக வர்ண ஜாலங்களைப்  பிடிக்கும் வீண் முயற்சி ஏன் ?

arjuna --

mistress mine , do not hope to pacify love with airy nothings .

give me something to clasp , something that can last longer than pleasure , that can endure even through suffering .

அர்ஜுனா--

என்னவளே ,வெற்று உரைகளால் காதலை அமைதிப்படுத்த எண்ணாதே .

பற்றிக்கொள்ள எனக்கு ஏதாகிலும் தா .

அது சிற்றின்பம் தாண்டிய நெடியதாய் இருக்கட்டும்.

துன்பங்களின் ஊடும் தாங்கி நிற்கும்  ஒன்றை எனக்குத் தா

 

chitra --

hero mine , the year is not yet full , andyou are tired already !

now i know that it is heaven's blessingthat has made the flower's term of life short .

could this body of mine have drooped and died with the flowers of last spring it surely would have died with honour ?

yet , its days are numbered , my love .

spare it not , press it dry of honey , for fear your beggar's heart come back to it again with unsated desire , like a thirsty bee when summer blossoms lie dead in the dust.

சித்ரா -

என் வீரனே

இந்த வருடம் இன்னமும் நிறைவடையவில்லை ;

அதற்குள் நீ களைப்படைந்து விட்டாய் !

விண்ணக வாழ்த்துகள்தான் மலரின் வாழ்வை குறுகியதாக்கி இருக்கிறது என்று இப்போது அறிகிறேன் .

இந்த என் மேனி கடந்த வசந்தப் பருவத்தின் மலர்களோடு துவண்டு மடிந்திருந்தால் அது உறுதியாக மரணத்தில் பெருமை பெற்றிருக்குமோ ?

அன்பே ,அதன் நாட்கள் எண்ணப்படுகின்றன .

அதை விட்டுவிடாது அதன் தேனை ஒட்டப் பிழிந்தெடு .

தாகம் தீராத ஒரு வண்டு புழுதியில் மடிந்து கிடக்கும் வேனில் பருவ மலர்களை அணுகுவதுபோல

தீரா ஆசையுடன்மறுபடி மறுபடி உன் பிச்சைக்கார இதயம் பயத்துடன் அதை நாடும் .

 

----தமிழாக்கம் 

சந்திர கலாதர்  

28.11.2012 / புதன் / கார்த்திகை 13

பிற்பகல் 12.30

 

 

 

       

chitra  --ரபிந்த்ரநாத் தாகூர் 

 

சித்ரா 

 

 

scene 5

களம்-5

&

vasanta --

i cannot keep pace with thee , my friend !

i am tired .

it is a hard task to keep alive the fire you hast kindled .

sleep overtakes me , the fan drops from my hand , and cold ashes cover the glow of the fire .

i start up again from my slumber and with all my might rescue the weary flame .

but this can go on no longer.

வசந்தம் --

நண்பனே ,உன் வேகத்திற்கு நான் ஈடாக முடியவில்லை !

நான் களைத்திருக்கிறேன் .

நீ தூண்டிய தழலை அணையாது காப்பது கடினமான செயலாகிறது .

தூக்கம் எனை மிஞ்சுகிறது ;

கைவிசிறி நழுவுகிறது.

கனல்மீது குளிர் சாம்பல் பரவுகிறது.

திடுக்கிட்டு இமை விழித்து சக்தி எல்லாம் திரட்டி களைத்த ஜ்வாலையை மீட்கிறேன் .

எனினும் இது தொடர இயலாது.

madana --

i know , thou art as fickle as a child .

ever restless is thy play in heaven and on earth .

things that thou for days buildest up with endless detail thou dost shatter in a moment without regret .

but this work of ours is nearly finished .

pleasure-winged days fly fast , and the year , almost at its end , swoons in rapturous bliss .

மதனன் -

நீ குழந்தைபோல் உறுதியிலா மனம் படைத்தவன் என்று அறிவேன்..

இம் மண்ணிலும் விண்ணிலும் உனது லீலைகள் எப்போதும் ஓய்விலாதவை ..

எண்ணிலா நுணுக்கங்கள் கொண்டு நாட்கள் பல நீ படைப்பதை

ஒரு நொடியில் சிறு வருத்தமும் இன்றித் தகர்த்து விடுகிறாய்..

ஆனால் நமது இப்போதையப் பணி ஏறத்தாழ முடிந்து விட்டது .

இன்பச் சிறகுகள் பெற்ற நாட்கள் விரைவாகப் பறக்கின்றன ..

ஆண்டு,அதன் கடைசி நிலையில் உன்னதப் பேரானந்தத்தில் கிறங்குகிறது .

 

---தமிழாக்கம் 

சந்திர கலாதர் 

28.11.2012 / புதன் / கார்த்திகை 13

பகல் 11.45

 

 

chitra  4

 

சித்ரா - 4

&

scene 4

களம் -4

&

chitra --

why do you watch me like that, my warrior ?

சித்ரா --

மாவீரனே ! ஏன் அப்படி என்னைப் பார்க்கிறீர்கள் ?

arjuna--

i watch how you weave that garland. skill and grace , the twin brother and sister , are dancing playfully on your finger-tips

i am watching and thinking .

அர்ஜுனா --

நீ மாலை தொடுப்பதை கவனிக்கிறேன்

இரட்டைச் சகோதர சகோதரிகளான திறமை-- நளினம் ஆகியவை உன் விரல் விளிம்புகளில் களிநடம் புரிகின்றன;

நான் அது கண்டு சிந்திக்கிறேன் .

chitra --

what are you thinking sir ?

சித்ரா --

அய்யா ,அப்படி என்ன எண்ணுகிறீர்கள் ?

arjuna --

i am thinking that you , with this same lightness of touch and sweetness, are weaving my days of exile into an immortal wreath , to crown me when i return home.

அர்ஜுனா --

இதே மென்தீண்டுதலும் இனிமையும் கொண்டு என் வனவாச நாட்களை நீ ஒரு அழிவிலா மாலை என வனைந்து கொண்டிருப்பதையும் ,

நான் நாடு திரும்புகையில் அதனை எனக்கு முடி சூட்டுவாய் என்பதையும் எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன் .

chitra --

home ! but this love is not for a home !

சித்ரா --

இல்லமா ?

ஆனால் இந்தக் காதல் இல்லம் உகந்ததல்ல .

arjuna --

not for a home ?

அர்ஜுனா --

இல்லம் தகாததா ?

chitra --

no . never talk of that .

take to your home what is abiding and strong .

leave the little wild flower where it was born ;

leave it beautifully to die at the day's end among all fading blossoms and decaying leaves. do not take it to your palace hall to fling it on the stony floor which knows no pity for things that fade and are forgotten .

சித்ரா --

பொருந்தாததே ..

அதுபற்றிப் பேசாதீர்கள் .

எது உறுதியும் நிரந்தரமும் ஆனதோ அதனையே இல்லம் எடுத்துச் செல்லுங்கள் .

இச் சிறிய வன மலரை அது பிறந்த மண்ணிலேயே விட்டுச் செல்லுங்கள் .

அதனை வாடிடும் மலர்கள் நைந்திடும் இலைகள் இடையிலேயே நாள் முடிவில் அழகாய் மடிய விடுங்கள்.

அதனை உங்கள் அரண்மனை மாடங்கள் எடுத்துச் சென்று , வாடிடவும் மறக்கப்படவும் கூடிய பொருட்களின் மீது இரக்கமற்ற கல் தரைகளின் மீது வீசி எறியாதீர்கள்

arjuna --

is ours that kind of love ?

அர்ஜுனா --

நம் காதல் அத்தகைத்தா ?

chitra --

yes , no other !

why regret it ?

that which was meant for idle days should never outlive them .

joy turns into pain when the door by which it should depart is shut against it .

take it and keep it as long as it lasts .

let not the satiety of your evening claim more than the desire of your morning could earn ...

the day is done .

put this garland on .

i am tired .

take me in your arms , my love .

let all vain bickerings of discontent die away at the sweet meeting of our lips .

சித்ரா --

ஆம் ..வேறு வகைப்பட்டதல்ல !

ஏன் வருந்துகிறீர்கள் ?

வீண் பொழுதுகளுக்கானவை அவை மீறி வாழ்வதாகாது .

எக்கதவின் வழி மகிழ்ச்சி வெளியேக வேண்டுமோ அது அடைக்கப்பட்டுவிடுமானால் அதுவே துன்பமாய் மாறிவிடும் .

அதை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் ; எத்துணைக் காலம் அது நீடிக்கிறதோ அதுவரை வைத்துக்கொள்ளுங்கள் .

உன் மாலையின் முழு நிறைவு வேட்கை காலையின் ஈட்டுத் திறனினும் மிகையாய்க் கூடாது .

நாள் முடிந்து போனது .

இந்த மாலையை அணிந்து கொள்ளுங்கள் . .

களைப்பாக இருக்கிறேன் .

என்னை உங்கள் கைகளில் ஏந்திக் கொள்ளுங்கள்

நமது இதழ்களின் இனிய குழைவில் நிறைவிலாது விளைந்த வீண் சச்சரவுகள் எல்லாம் மடிந்து போகட்டும் .

arjuna --

hush ! listen , my beloved , the sound of prayer bells from the distant village temple steals upon the evening air across the silent trees !

அர்ஜுனா --

ஷ் .!

பிரியமானவளே ,கேள்.

தொலைதூரச் சிற்றூர்க் கோயிலின் வழிபாட்டு மணியோசை இந்த மாலைக் காற்று ஏறி அமைதியான மரங்கள் புகுந்து திருட்டுத் தனமாய் வருகுது கேள்.!

     .

--தமிழாக்கம் 

சந்திர கலாதர் .

28.11.2012 / புதன் /கார்த்திகை 13 /

காலை 11.30     

chitra [ scene 3 ]

களம் 3

&

chitra --

no, impossible. to face that fervent gaze that almost grasps you like clutching hands of the hungry spirit within ; to feel his heart struggling to break its bounds urging its passionate cry through the entire body --and then to send him away like a beggar-- no , impossible.

சித்ரா --

இல்லை , இயலவே இயலாது

உள்ளே பசித்திருக்கும் ஆன்மாவின் இறுகப் பற்றிடும் கரங்கள் போல் அந்த ஊடுருவும் நோக்கு உன்னை அநேகமாய்க் கைப்பற்றுகிறது

அதை எதிர்கொள்வது இயலாதது

தன் எல்லைகளை உடைத்தெறியப் போராடி அதன் உணர்ச்சி மிக்க ஓலத்தை முழு உடம்பிலும் செலுத்த முயலும் இதயத்தை உணர்ந்தபின் அவரை ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல் திருப்பி அனுப்புவது --முடியாது , இயலவே இயலாது .

[ enter madana and vasantha ]

ah, god of love , what fearful flame is this with which thou hast enveloped me ! i burn , and i burn whatever i touch .

[ மன்மதன் ,வசந்தன் இருவரும் வருகின்றனர் ]

ஆ ,காதல் தேவனே ,நீ என்னைச் சூழ வைத்திருக்கும் இந்த அச்சுறுத்தும் தீ எத்தகைத்து ?நான் எரிகிறேன் ; தீண்டுவனவற்றையும் சுட்டெரிக்கிறேன்

madana--

i desire to know what happened last night .

மன்மதன் - -

நேற்று இரவு நிகழ்ந்தது பற்றி அறிய விழைகிறேன்

chitra --

at evening i lay down on a grassy bed strewn with the petals of spring flowers , and recollected the wonderful praise of my beauty i had heard from arjuna ;--drinking drop by drop the honey that i had stored during the long day . the history of my past life like that of my former existences was forgotten . i felt like a flower, which has but a few fleeting hours to listen to all the humming flatteries and whispered murmurs of the woodlands and then must lower its eyes from the sky , bend its head and at a breath give itself up to the dust without a cry , thus ending the short story of a perfect moment that has neither past nor future .

சித்ரா -

மாலையில் வசந்த பருவத்து மலரிதழ்கள் இறைந்து கிடக்கும் புல்படுகை மீது படுத்திருந்தேன் என் அழகைப் பற்றி வியந்து புகழ்ந்து அர்ஜுனன் வாயிலாகக் கேட்டவற்றை நினைவு கூர்ந்திருந்தேன் .---நெடிய நாளில் நான் சேர்த்து வைத்திருந்த தேனை ஒவ்வொரு துளியாகச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தேன் .எனது முந்தையப் பிறவிகளைப் போல் எனது கடந்த கால வாழ்வுச் சரிதமும் மறந்து போனது .

ஒரு மலரைப் போல் உணர்ந்தேன் --ஒரு சில பறக்கும் மணி நேரங்களே உள்ள மலர் , --அதற்குள் கானகத்து அனைத்து ரீங்கரிக்கும் புகழ் ஆரங்களையும் கிசுகிசுக்கப்படும் மென்மொழிகளையும் கேட்டு , --பின் வானத்தில் வைத்த விழிகள் தாழ்த்தி ,தலை சாய்த்து ,ஒரே மூச்சில் ஒரு அழுகையும் இன்றி இப்புழுதிக்குத் தன்னையே ஒப்படைத்து ,---அவ்வாறாக கடந்த காலமோ அன்றி எதிர் காலமோ இல்லாத ஒரு முழுமையான நொடி கொண்ட -ஒரு சிறு கதை முடிப்பதுபோல் உள்ள ஒரு மலர் போல் உணர்ந்தேன்

vasanta--

a limitless life of glory can bloom and spend itself in a morning .

வசந்தன் --

ஒரு வரம்பற்ற உன்னதத்தின் வாழ்வு ஒரு காலைப் பொழுதிலேயே மலர்ந்தும் உலர்ந்தும் விடக் கூடும்

madana --

like an endless meaning in the narrow span of a song .

மன்மதன் --

ஒரு பாடலின் குறுகிய இடைவெளியில் இருக்கும் முடிவிலா அர்த்தங்கள் போல்

chitra --

the southern breeze caressed me to sleep . from the flowering malathi bower overhead silent kisses dropped over my body . on my hair , my breast , my feet , each flower chose a bed to die on . i slept . and , suddenly in the depth of my sleep , i felt some intense eager look , like tapering fingers of flame , touched my slumbering body . i started up and saw the hermit standing before me . the moon had moved to the west , peering through the leaves to espy this wonder of divine art wrought in a fragile human frame . the air was heavy with perfume ;

the silence of the night was vocal with the chirping of crickets ; the reflections of the treeshung motionless in the lake; and with his staff in his hand he stood , tall and straight and still, like a forest tree . it seemed to me that i had , on opening my eyes, died to all realities of life and undergone a dream birth into a shadow land . shame slipped to my feetlike loosened clothes. i heard his call--' beloved , my most beloved ! ' and all my forgtten lives united as one and responded to it .i said ,' take me , take all i am !' and i stretchedout my arms to him . the moon set behind the trees. one curtain of darkness covered all . heaven and earth , time and space , pleasure and pain , death and life merged together in an unbearable ecstasy ..with the first gleam of light , the first twitter of birds , i rose up and sat leaning on my left arm . he lay asleep with a vague smile about his lips like the crescent moonin the morning. the rosy red of the dawn fell upon his noble forehead . i sighed and stood up. i drew together the leafy lianas to screen the steaming sun from his face. i looked about me and saw the same old earth . i remembered what i used to be , and ran and ran like a deer afraid of its own shadow , through the forest path strewn with shepali flowers. i found a lonely nook , and sitting down covered my face with both hands , and tried to weep and cry. but no tears came to my eyes.

சித்ரா --

தென்காற்று எனைத் தழுவித் தூங்க வைத்தது

உயரே மாலதியின் பூக்கும் இலையடர்வுகளில் இருந்து அமைதியான முத்தங்கள் என் உடல் ,கூந்தல் ,மார்பகங்கள் ,பாதங்கள் மீது விழுந்தன.

ஒவ்வொரு மலரும் மரணிக்க ஓர் இடம் தேர்ந்தன .

நான் உறங்கினேன்

ஏதோ ஒரு அடர்கூர் ஆர்வப் பார்வை ,தீ நாக்கின் குவிதலாய் தூங்கும் என் உடம்பினைத் தீண்டுவது உணர்ந்தேன்

திடுக்கிட்டு எழுந்தேன்

என் முன்னால் அத்துறவி நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்

நிலவு மேற்திசை நகர்ந்து விட்டது

ஒரு நலிந்த மானுட உடம்பில் தெய்வீகக் கலை நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அற்புதம் ஒளிந்தறிய , இலைகளின் வழி நிலவு

எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது .

காற்றில் நறுமணம் கனத்து இருந்தது

தத்துக்கிளிகளின் 'ச்சிற் ' குரல்களில் இரவின் அமைதி பேசியது

ஏரியில் மரங்களின் ஒளி வடிவங்கள் அசைவற்றுத் தொங்கின

ஒரு கானகத்து மரம்போல் உயர்ந்து , நிமிர்ந்து , அசைவற்று , கையில் ஒரு கழியுடன் அவன் நின்றான்

கண்கள் விழித்தவுடன் வாழ்வின் உண்மைகள் எல்லாம் மரணித்ததுபோல் , ஒரு நிழற்பூமியில் கனவுப் பிறப்பு

பெற்றதுபோலவும் எனக்குத் தோன்றியது

தளர்ந்த ஆடைகள்போல் வெட்கம் என் பாதங்களில் நழுவியது

"ப்ரியே ,என் மிகப் பிர்யமானவளே !"எனும் அவன் அழைப்பினைக் கேட்டேன்

எனது அனைத்து நினைவு தப்பிய பிறவிகளும் ஒருங்கிணைந்து அதற்கு விடை அளித்தன

" எனை அள்ளிக்கொள்..என் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள் ! " என்று நான் சொன்னேன்

எனது கரங்களை அவனை நோக்கிப் பரப்பினேன்

நிலவு மரங்களின் பின் மறைந்தது

எல்லாவற்றையும் ஓர் இருட் திரை மறைத்தது

விண்-மண், காலம் -வெளி , ஆனந்தம் -வேதனை ,  மரணம்-வாழ்வு அனைத்தும் ஒரு தாங்கொணா உன்னதமகிழ்வில் குழைந்தன

முதல் மென்ஒளியில் ,பறவைகளின் முதல் சிறகடிப்பில் , நான் எழுந்து இடது கையில் சாய்ந்து அமர்ந்தேன்

ஒரு தேய்ந்த புன்னகை அவன் உதடுகளில் , காலைப் பிறைச் சந்திரன் போல் தோன்ற  , தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்

அவனது உன்னத நெற்றியில் உதய வேளையின் செந்நிற ஒளி வீழ்ந்தது

ஒரு பெருமூச்சுடன் எழுந்தேன்

அவனது முகத்தில் சூரிய ஒளிஓடைகள் விழாதபடி இலைச் செழுமைகளால் திரையிட்டேன்

எனைச் சுற்றிப் பார்த்தேன்

அதே பூமிதான் கண்டேன்

நான் எப்படி இருந்தேன் என்று நினைவு கூர்ந்தேன்

ஷெபாலி மலர்கள் இறைந்திருந்த கானகப் பாதை வழி ,தன் நிழல் கண்டே அச்சுற்று ஓடும் மானைப்போல் ஓடிக்கொண்டே இருந்தேன்

ஒரு தனியான மூலை கண்டு,அமர்ந்து ,இரு கரங்களில் முகம் புதைத்து அழுது ஓலமிட முயன்றேன்

ஆனால் விழிகளில் கண்ணீரே திரளவில்லை

madana--

alas , thou daughter of mortals ! i stole from the divine storehouse the fragrant wine of heaven , filled with it one earthly night to the brim , and placed it in thy hand to drink --- yet still i hear this cry of anguish !

மன்மதன் --

அந்தோ !

ஏ மானுட மகளே !

தெய்வ சேமிப்புகளங்களில் இருந்து சொர்க்கத்தின் நறுமண மதுவை நான் கவர்ந்து ,அதனால் இப்புவி இரவின் விளிம்பு தளும்ப

நிரப்பி  , அருந்து என உன் கையில் வைத்தும் கூட இத் துயர ஓலத்தையே நான் கேட்கிறேனே !

chitra --[bitterly ]

who drank it ? the rarest completion of life's desire , the first union of love was proffered to me , but was wrested from my grasp ? this borrowed beauty , this falsehood that enwraps me , will slip from me taking with it the only monument of that sweet union , as the petals fall from an overblown flower ; and the woman ashamed of her naked poverty will sit weeping day and night . lord love ,this cursed appearance companions me like a demon robbing of all the prizes of love -- all the kisses for which my heart is athirst .

சித்ரா --[ கசப்புடன் ]

யார் அதை அருந்தினார்கள் ?

காதலின் முதல் கூடல் எனும் வாழ்வு விருப்பத்தின் கிடைத்தற்கு அரிய நிறைவு எனக்கு உவந்து அளிக்கப்பட்டது ;

ஆனால் என் பிடியிலிருந்து பிடுங்கப்பட்டுவிட்டதோ ?

இந்த கடன் பெற்ற அழகு ,இந்த எனைச் சுற்றியுள்ள பொய்மை , என்னிலிருந்து நழுவும் ;

அப்போது அதன் நினைவுச் சின்னமான இனிய கூடலையும் , முழு விரிவு கொண்ட ஒரு மலரின் இதழ்கள் உதிர்வதுபோல் ,எடுத்துச் செல்லும் ;

அந்தப் பெண்மணி தனது ஏழ்மையின் நிர்வாணம் கண்டு வெட்கி பகல் இரவாய்ப் பொங்கி அழுவாள்.

காதல் தெய்வமே ,இந்த சபிக்கப்பட்ட தோற்றம் ஒரு அரக்கனாய் எனைத் தொடர்கிறது

என் காதல் பரிசுகளை எல்லாம் -- என் இதயம் தாகிக்கும் அத்தனை முத்தங்களையும் --கவர்ந்து கொள்கிறது

madana--

alas ! how vain thy single night had been ! the barque of joy came in sight , but the waves would not let it touch the shore .

மன்மதன் --

அந்தோ ,உனது ஓர் இரவு எப்படி வீணாகி இருக்கிறது !

இன்பத் தோணி , விழிகளை எட்டியும் அலைகள் அதனைக் கரைதொட அனுமதிக்கவில்லை

chitra--

heaven came close to my hand that i forgot for a moment that it had not reached me . but when i woke in the morning from my dream i found my body had become my own rival .it is my hateful task to deck her everyday , to send her to my beloved and see her caressed by him . o god , take back thy boon !

சித்ரா --

சொர்க்கம் என் கரங்கள் மிக அருகே வந்தடைகையில் ஓர் நொடி நான் அது என்னைச் சேரவில்லை என்பதை மறந்தேன் .

ஆனால் காலை நான் கனவுகளில் இருந்து .எழுகையில் , என் உடம்பே எனக்கு எதிரிஆகிவிட்டதைக் கண்டேன்.

அதனைத் தினமும் அலங்கரித்து என் காதலனிடம் அனுப்பி அவன் அதைத் தழுவுதலைப் பார்க்கும் அருவருப்பான வேலை எனதாகிறது.

ஓ , தெய்வமே ,தங்கள் வரங்களைத் திரும்பப் பெறுங்கள் !

madana --

but if i take it from you how can you stand before your lover ? to snatch away the up from his lips when he has scarcely drained his first draught of pleasure , would not that be cruel ? with what resentful anger he must regard thee then ?

மன்மதன் -

ஆனால் உன்னிடமிருந்து திரும்பப் பெற்றால் உன் காதலன் முன் எப்படி நீ நிற்கக் கூடும் ?

இன்பத்தின் முதல் மடக்கினைக் கூட அவன் சுவைக்காத பொழுதே அவன் இதழ்களிலிருந்து கோப்பையைப் பறித்தல் கொடுமை ஆகாதோ ?

பின் எவ்வளவு ஆத்திரம்கொண்ட கோபத்துடன் உன்னைக் கருதக் கூடும் ?

chitra --

that would be better far than this . i will reveal my true self to him , a nobler thing than this disguise . if he rejects it , if he spurns me and breaks my heart , i will bear even that in silence .

சித்ரா --

அது இதைவிட மிக மேன்மையானதாகும் .

எனது உண்மை வடிவை அவனுக்குக் காட்டுவேன்

இம்மாறுவேடத்தைவிட அது கண்ணியமானதே .

அவன் அதைப் புறக்கணித்தால் ,ஏற்க மறுத்தால் ,என் இதயம் சிதைத்தால் ,அதனையும் மௌனமாக ஏற்றிடுவேன் .

vasanta --

listen to my advice . when with the advent of autumn the flowering season is over then comes the triumph of fruitage . a time will come of itself when the heat-cloyed bloo of the body will droop and arjuna will gladly accept the abiding fruitful truth in thee . o child , go back t thy mad festival .

வசந்தன் --

என் அறிவுரை கேள் .

இலையுதிர்க்காலம் வருகையில் மலர்ப் பருவம் முடிந்து கனிப் பருவத்தின் வெற்றி துவங்குகிறது .

காம வெம்மை திகட்டி இவ்வுடல் எனும் மலர் தலைசாயும் காலம் ஒன்று வரும் .

அப்பொழுது அர்ஜுனன் உன்னுள்ளான கனிந்த உண்மையை மகிழ்வுடன் ஏற்றுக் கொள்வான் .

ஓ குழந்தாய் ,உனது உன்மத்தமான திருவிழா செல் .

---தமிழாக்கம்

சந்திர கலாதர்

27.11.2012 / செவ்வாய் / கார்த்திகை 12

இரவு 11.30 மணி

--
S.CHANDRA KALAADHAR

chitra

scene 2

களம் 2

[rabindranath tagore ]

 

arjuna:

was i dreaming or was what i saw by the lake truly there? sitting on a mossy turf, i mused over bygone years in the sloping shadows of the evening , when slowly there came out from the folding darkness of foliage an apparition of beauty in the perfect form of a woman , and stood on a white slab of stone at the water's brink. it seemed that the heart of the earth must heave in joy under her bare white feet . methought the vague veilings of her body should melt in ecstasy into air as the golden mist of dawn melts from off the snowy peak of the eastern hill. she bowed herself above the shining mirror of the lake and saw the reflection of her face. she started up in awe and stood still: then smiled , and with a careless sweep of her left arm unloosed her hair and let it trail on the earth at her feet. she bared her bosom and looked at her arms , so flawlessly modelled , and instinct with an exquisite caress. bending her head she saw the sweet blossoming of her youth and the tender bloom and blush of her skin . she beamed with a glad surprise. so, if the white lotus bud on opening her eyes in the morning were to arch her neck and see her shadow in the water, would she wonder at herself the live-long day, but a moment after the smile passed from her face and a shade of sadness crept into her eyes. she bound up her tresses, drew her veil over her arms and sighing slowly, walked away like a beauteous evening fading into the night. to me the supreme fulfilment of desire seemed to have been revealed in a flash and then to have vanished....but who is that pushes the door?

[enter chitra, dressed as a woman]

ah! it is she. quiet , my heart !

fear me not, lady ! i am a kshatriya.

அர்ஜுனா --

நான் கனவில் இருந்தேனா அல்லது ஏரிக்கரையில் நான் கண்டது உண்மை நிகழ்வா ?

பாசிபடர்ந்த புற்தரை மீது அமர்ந்தபடி ,மாலைநேரச் சாய்நிழலில் கடந்த காலம் பற்றிய சிந்தனை மூழ்கி இருந்தேன் .

அப்போது இலைதழைகளின் முடங்கும் இருள் இருந்து ஒரு அழகின் வடிவம் முழுமையான பெண் உருவில் மெல்ல வெளியேகி ,நீர்விளிம்பு அருகே ஒரு வெண் கற்தகட்டின் மீது நின்றது .இப் புவியின் இதயமே அவளது வெண்ணிற வெறுங் காலடியில் ஆனந்தத்தில் பூரித்திருக்க வேண்டும்

என்று தோன்றியது .கீழ்த்திசைக் குன்றுகளின் உறைபனிமுகடுகளில் இருந்து உருகி எழும் இளம் காலைப் பொன் பனிப்புகை போல் அவளது மேனியின் தெளிவிலா மறைப்புகள் உருகிடவேண்டும் என்று நான் எண்ணினேன் .ஏரியின் மிளிரும் கண்ணாடியில் அவள் தலை குனிந்தாள் ;தன் முகத்தின் எதிரொளிப்பைக் கண்டாள் .பணிவோடு இயைந்த வியப்பில் திடுக்கிட்டுச் சிலை போலானாள் ;பின் சிறு முறுவலிட்டாள் ;தன் இடது கரத்தின் ஒரு தன்னிச்சையான விசிறலில் தன் சிகையை அவிழ்த்தாள் ;அதை அவள் காலடி நிலத்தில் பரவவிட்டாள் ;தன் மார்புக் கச்சை நீக்கிப் பிழையே இன்றி வடிக்கப்பட்ட தன் கரங்களை ,மிக நேர்த்தியான தழுவல் உள்ளுணர்வுடன் ,பார்த்தாள் .இனிமையாய்ப் பூத்திருக்கும் தன் இளமையையும் மெலிதாய் மலர்ந்து செம்மை படர்ந்த தன் மேனியையும் பார்த்தாள். ஓர் ஆனந்த வியப்புடன் மிளிர்ந்தாள் .ஆம் ,காலையில் வெண்தாமரை மொட்டு விழி மலர்ந்து ,தன் நெடிய கழுத்தினை வளைத்து இம்மங்கையின் எதிரொளிப்பைத் தடாகத்தில் காணக் கூடுமானால், அது நாள் முழுவதும் தன்னைப் பற்றிய திகைப்பில் வியக்குமன்றோ.!ஆனால் ஒரு நொடியில்

அப்புன்முறுவல் அவள் வதனம் அகன்றது;சோகத்தின் ஒரு நிழல் அவள் விழிகளில் படர்ந்தது.அவள் தன் கூந்தலை முடிந்தாள் ; முந்தானையால் தனது கரங்களை மறைத்தாள் ;மெல்லிய பெருமூச் செறிந்தாள் ; ஒரு அழகிய மாலைவேளை இரவுள் மறைவதுபோல் அவள் நடந்தாள் . எனக்கு ஆசையின் வெகு உன்னத நிறைவு மின் வெட்டாய் வெளிப்பட்டு பின் நொடியில் மறைந்ததே ..ஆனால் கதவினை யார் தள்ளுவது ?

[பெண் ஆடையில் சித்ரா நுழைகிறாள் ]

ஆஹா !இது அவளே ....இதயமே ,அமைதி கொள் !

பெண்ணே,பயம் கொள்ளாதே !

நான் ஒரு க்ஷத்திரியன் .

chitra --

honoured sir, you are my guest . i live in this temple . i know not in what way i can show you hospitality .

சித்ரா :

பெருமையுடையோரே , நீங்கள் எனது விருந்தினர் . நான் இந்தக் கோயிலில் வாழ்கிறேன் . விருந்தோம்பலைத் தங்களுக்கு எவ்வாறு செய்வது எனத் தெரியாது நிற்கிறேன் .

arjuna --

fair lady,the very sight of you is indeed the highest hospitality . if you will not take it amiss i would ask you a question .

அர்ஜுனா ---

அழகிய நங்கையே ,உனது தோற்றமே உண்மையில் மிக உயரிய விருந்தோம்பல் அல்லவா . இதனைத் தவறாக எடுத்துக் கொள்ளாவிட்டால் ஒரு கேள்வி நான் உன்னைக் கேட்கட்டுமா ?

chitra --

you have permission

சித்ரா ---

தங்களுக்கு அனுமதி உண்டு .

arjuna --

what stern vow keeps you immured in this solitary temple, depriving all mortals of a vision of so much loveliness ?

அர்ஜுனா --

எக்கொடும் தவம் உன்னை இந்தத் தனிமை ஆலயத்தில் சிறைப்படுத்தி உள்ளது ?மிகப்பெரும் அழகின் தோற்றத்தை எல்லா மானுடர்களிடம் இருந்தும் பறித்திருக்கிறது ?

chitra --

i harbour a secret desire in my heart , for the fulfilment of which i offer daily prayers to lord shiva.

சித்ரா --

என் இதயத்தில் ஒரு அந்தரங்க ஆசையை நான் வைத்திருக்கிறேன் ; அது நிறைவேறும் பொருட்டு இறைவன் சிவனார்க்கு நான் தினமும் வழிபாடு செய்து வருகிறேன் .

arjuna --

alas,what can you desire,you who are the desire of the whole world !

from the easternmost hill on whose summit the morning sun first prints his fiery foot to the end of the sunset land have i travelled . i have seen whatever is most precious,beautiful,and great on the earth . my knowledge shall be yours , only say for what or for whom you seek.

அர்ஜுனா ---

ஐயகோ ,ஒட்டுமொத்த உலகின் ஆசையான நீயே எதனை ஆசை கொள்ளக்கூடும் !

காலைக் கதிரோன் தன் கனல் கால்சுவடுதனை முதலில் பதிக்கும் கிழக்குக்கோடி மலையின் உச்சியில் இருந்து அவன் மறையும் மறுகோடிப் புவி முழுதும் பயணித்திருக்கிறேன் நான் .எவைஎவை மிக மிக அரிதானவையோ ,அழகானவையோ ,பெரிதானவையோ அவற்றையெல்லாம் நான் கண்டிருக்கிறேன் . என் பட்டறிவெல்லாம் உனதே; எதை அல்லது யாரை நாடுகிறாய் என்பதைமட்டும் சொல் .

chitra --

he whom i seek is known to all .

சித்ரா --

நான் நாடுவோனை உலகோர் நன்கறிவர் .

arjuna --

indeed ! who may this favourite of the gods be , whose fame has captured your heart ?

அர்ஜுனா --

உண்மையே ! எவரது புகழ் உன் இதயத்தை வாகை சூடியதோ ,கடவுளர்களால் விரும்பப்படும் அவர் யாராகக்கூடும் ?

chitra --

sprung from the highest of all royal houses, the greatest of all heroes is he .

சித்ரா --

அவர் அனைத்து அரச பரம்பரைகளிலும் தலை சிறந்த குடிப்பிறந்தோர் ;வீரர்களில் மாபெரும் வீரர்

arjuna --

lady,offer not such wealth of beauty as is yours on the altar of false reputation . spurious fame spreads from tongue to

tongue like the fog of the early dawn before the sun rises.tell me who in the highest of kingly lines is the supreme here ?

அர்ஜுனா --

பெண்ணே ,பொய்யான கீர்த்தியின் பலிபீடத்தில் உன்னுடையது போன்ற அழகின் செல்வத்தை இரையாக்காதே ;.ஆதவன் எழுதற்கு முன்னான காலை மூடுபனிபோல் பொய்யான புகழ் வாய்ப்பயணம் செய்கிறது .அரச பரம்பரையில் யார் மிக உன்னதமானவர் என்று சொல் .

chitra --

hermit ,you are jealous of other men's fame. do you not know that all over the world the royal house of the kurus is the most famous ?

சித்ரா --

துறவியே ,பிறர் புகழ்மீது பொறாமை கொண்டவர் தாங்கள் ;அனைத்து உலகிலும் உன்னதப் புகழ் கொண்ட அரச பரம்பரை 'குரு ' வம்சம் என்று தங்களுக்குத் தெரியாதோ ?

arjuna --

the house of the kurus !

அர்ஜுனா --

'குரு' பரம்பரையா !

chitra --

and have you never heard of the greatest name of that far-famed house ?

சித்ரா --

தொன்றுதொட்டுப் புகழ் பெற்ற அந்த மாபெரும் அரச பரம்பரை பற்றி தாங்கள் கேள்விப் பட்டதே

இல்லையா ?

arjuna --

from your own lips let me hear it .

அர்ஜுனா --:

உன் அதரங்கள் மூலமே நான் செவிமடுக்கட்டும் .

chitra --

arjuna,the conqueror of the world. i have culled from the mouths of the multitude that imperishable name and hidden it with care in my maiden heart. hermit , why do you look perturbed? has that name only a deceitful glitter ?

say so , and i will not hesitate to break this casket of my heart and throw the false gem to the dust.

சித்ரா --

அர்ஜுனா,அவரே உலகை வாகை சூடியவர் .இறைவா வரம் பெற்ற அந்தப் பெயரை நான் பல்லோர் வாயிலிருந்து கொய்து கவனமாய் என் கன்னி இதயத்துள் ஒளித்திருக்கிறேன் .. துறவியே ,ஏன் தங்கள் பார்வையில் ஓர் கலக்கம் ?அந்தப் பெயர் வெறுமனே ஏமாற்றப் பளபளப்பானதா ?அதுவாயின் சொல்லுங்கள் ;நான் என் இதயச்சிமிழ் உடைத்து அந்தப் பொய் ரத்தினத்தைத் தூக்கி எறியவும் தயங்க மாட்டேன் .

arjuna --

be his name and fame , his bravery and prowess false or true , for mercy's sake do not banish him from your heart --for he kneels at your feet even now .

அர்ஜுனா --:

அவனது பேரும் புகழும் அப்படியே ஆகுக ; அவனது வீரமும் பராக்கிரமும் மெய்யோ அன்றிப் பொய்யோ , கருணை கொண்டு உன் இதயத்தில் இருந்து அவனை வெளி ஏற்றிவிடாதே -ஏன் எனில் இப்பொழுதும் கூட உன் காலடி கிடப்பவன் அவனே ஆகும் .

chitra --

you,arjuna !

சித்ரா --

அர்ஜுனன், தாங்களா !

arjuna --

yes, i am he , the love-hungered guest at your door.

அர்ஜுனா --

ஆம் ,அவனே இவன் ,உனது வாயிலில் காதற்பசியுடன் நிற்பவன் .

chitra

then it is not true that arjuna has taken a vow of chastity for twelve long years ?

சித்ரா --

பின்,அர்ஜுனன் பன்னிரண்டு நெடிய வருடங்களுக்கு பிரம்மச்சரிய [தனிமைநிலை ] விரதம் மேற்கொண்டிருப்பது உண்மை இல்லையா ?

arjuna --

but you have dissolved my vow even as the moon dissolves the night's vow of obscurity.

அர்ஜுனா --

ஆனால் இரவின் இருண்மை விரதத்தை நிலவு கரைப்பதுபோல் ,நீயும் என் விரதத்தையும் கரைத்துவிட்டாய் .

chitra --

oh,shame upon you ! what have you seen in me that makes you false to yourself ? whom do you seek in these dark eyes , in these milk-white arms , if you are ready to pay for her the price of your probity ? not my true self , i know . surely this cannot be love , this is not man's highest homage to woman ! alas ,that this frail disguise , the body , should make one blind to the light of the deathless spirit ! yes, now indeed , i know , arjuna , the fame of your heroic manhood is false.

சித்ரா --

ஓ ,என்ன வெட்கக் கேடு ! என்னிடம் எதைப் பார்த்து , தனக்குத் தாங்களே பொய்யாகிப் போகிறீர்கள் ? தங்கள் நேர்மைத் திறத்தை அவளுக்கு உடைமையாக்கிடத் தாங்கள் முன்வரின் , இந்தக் கரிய விழிகளில் , பாலன்ன கரங்களில் யாரைத் தேடுகிறீர்கள் ?எனது உண்மை ஆன்மாவையல்ல என்பது அறிவேன் .உறுதியாக இது காதல் ஆகாது; ஒரு பெண்ணிற்கு ஒரு ஆணின் மிக உயரிய பெருமை செய்தலும் ஆகாது! ஐயகோ ,இந்த நலிந்த வேடம் , இந்த மேனி ஒருவனை இறவா ஆன்மாவின் ஒளி உணராக் குருடாக்கக் கூடுமா ! ஆம்,அர்ஜுனா,உண்மையில் இப்போ து அறிகிறேன் ..தங்களது வீரதீர ஆண்மையின் புகழ் பொய்யானது .

arjuna --

ah , i feel how vain is fame , the pride of prowess ! everything seems to me a dream . you alone are perfect ; you are the wealth of the world , the end of all poverty , the goal of all efforts , the one woman ! others there are who can be but slowly known . while to see you for a moment is to see perfect completeness once and forever .

அர்ஜுனா :

ஆ , துணிச்சலின் பெருமையான புகழ் என்பது எத்தனை வீணானது என்பது உணர்கிறேன் ! ஒவ்வொன்றும் ஒரு கனவு போலவே எனக்குத் தோன்றுகிறது . நீ மட்டுமே நிறைவு கொண்டவள் ;நீதான் இவ்வுலகின் செல்வம் ; அனைத்து வறுமையின் முடிவும் நீயே ;எல்லா முயற்சிகளின் இலக்கும் ,ஒரே ஒரு பெண்மையும் நீதான் !பிறர் இருப்பவர் எல்லாம் மெதுவாக மட்டுமே அறியப்படலாம் . ஆனால் உன்னை ஒரு நொடி கண்டாலே ,முற்றிலும் முழுமையை எப்பொழுதும் கண்டதே போன்றது

chitra --

alas, it is not i , not i , arjuna ! it is the deceit of a god . go , go , my hero , go . woo not falsehood ,

offer not your great heart to an illusion . go.

சித்ரா --

ஐயகோ ,அது நான் அல்ல ,நான் அல்ல ,அர்ஜுனா ! அது ஒரு கடவுளின் ஏமாற்று வேலை .செல்லுங்கள் ,போய்விடுங்கள் ,எனது வீர நாயகனே ,சென்றுவிடுங்கள் . பொய்மையைக் கெஞ்சாதீர் ,ஒரு மாயைக்கு உமது பெரும் இதயத்தைப் பலி கொடாதீர் .சென்று விடுங்கள்

 

தமிழாக்கம் 

சந்திர கலாதர் 

27.11.2012 /கார்த்திகை 12 /மணி 1 /இரவு                

--
S.CHANDRA KALAADHAR

Reply

Forward

Click here to Reply or Forward