இலையுதிர் காலையில் விழிக்கையில்

&

 

இலையுதிர் காலையில் விழிக்கையில்

இனம் புரியாத தவிப்பு தாக்குகிறது --

ஏன் என்று புரியவில்லை .

' ஷிபாலி ' மலர் குலுங்கும் கிளைதனில் பறவைகள்

ஒன்றை ஒன்று அழைத்துக் கொள்கின்றன

அவை என்ன பாடுகின்றன என்றும் தெரியவில்லை .

காற்று இத்தனை இதமாயும் மென்மையாகவும் இருக்கையில்

என் இதயம் ஏன் ஏங்க வேண்டும் ?

இல்லம் கசந்து , மாய மலர்கள் நாடி

நீலவானில் அலைந்திட விழையும் எண்ணமும் ஏன் ?

 

யாரோ ஒருவர் இந்த இலையுதிர் காலை காணவில்லை --

என் வாழ்க்கை அதனாற்தான் வெறுமையுற்றுத் தோன்றுகிறது .

இங்கும் அங்குமாய்ப் பார்த்த வண்ணம் இருக்கிறேன் --

அவளை எங்குமே காண இயலாததால்

இதயம் அழுகிறது .

அந்தோ , அவள் ஏதோ வெளிறிய நிழல் பின்னிய

கனவு தேசம்   போய்விட்டனளே !  

அங்கு அவள் ஏதோ மலர்ச் சோலையில்

நீண்ட குழல் அவிழ

என் பிரிவின் எழும் வலியில்  

விழிகள் கண்ணீர் நதிகளாக அமர்ந்திருக்கிறாளோ ?

என் துயரில் கவிதை வடித்தேன் எனில்

அதைப் பாடிக் காட்டுதற்கு எவரும் இல்லையே-- .

மலர் சேகரித்து மாலை தொடுத்தால்

அதை அளித்தற்கும் எவரும் இல்லையே-- .

என் வாழ்வை முடித்துக் கொள்ள விரும்பிடினும்

எவர் பாதங்களில் விட்டேக முடியும் ?

இருப்பினும் அவள் பற்றிய அக்கறை இன்றி இருக்கிறேன்

என்று அவள் எண்ணி மனம் நைந்து விடலாகாதே        

என்று பொழுதும் அஞ்சி நிற்கிறேன் --

 

---ரபீந்தரநாத் தாகூர்

&

[ தமிழ் வடிவம் ]

--சந்திர கலாதர்

29.06.2013 / சனி / ஆனி 15 / விஜய / இரவு 9 மணி

&

as I awake this autumn morning,

a nameless longing assails me--

I know not why .

the birds on the bough of the flowering

' shephali ' call to each other.

I do not know

what song they sing .

when the wind is so balmy ,

so gentle,

why should my heart pine ?

why should I weary of home

and feel like wandering across

the blue of the sky,

looking for magic flowers ?

 

someone is missing

this autumn morning --

that is why my life appears empty .

I look here , I look there --

and my heart weeps because

she is nowhere to be seen .

she is gone , alas ,

to some pale and shadowy land of dreams ,

where she sits in some flowery glade--

her long tresses let down ,

and her eyes streaming with tears

for the pain of parting from me .

if I make songs out of my sorrow,

there is none to whom to sing them .

if I gather flowers and weave them into a garland ,

there is none to whom to offer it .

if I wish to give up this life,

where is the one at whose

feet I could lay it down ?

and yet , I have fear all the while

lest she feels hurt --

imagining that

I may not care for her .

 

---Rabindranath Tagore [1886 ]   

  

FRUIT-GATHERING  [ 11 ] 
&
it decks me to mock at me , this jewelled chain of mine.

it bruises me when on my neck , it strangles me when I struggle to tear it off.

it grips my throat , it chokes my singing .

could I but offer it to your hand , my lord , I would be saved .

take it from me , and in exchange bind me to you with a garland , for I am ashamed to stand before you with this jewelled chain on my neck .

--- RABINDRANATH TAGORE

கனி திரட்டுதல் --11
&
இந்த நவமணி மாலை ஏளனம் செய்வதற்கே என்னை அலங்கரிக்கிறது .

கழுத்தில் காயம் ஏற்படுத்துகிறது ;
துண்டித்து எறியப் போராடுகையில் என்னையே நெரிக்கிறது .

குரல்வளை இறுக்கி என் பாடலைத் திணறடிக்கிறது .

என் தலைவ !
இதனை உன் கரம் சேர்த்தால் மட்டுமே எனக்கு உய்வுண்டு  .

என்னிடமிருந்து எடுத்துக் கொள் ; மாற்றாக ஒரு மலர்மாலையால்
உன்னுடன் என்னைப் பிணைத்துக் கொள் -
ஏனெனில் இந்த நவரத்தின மாலை அணிந்து உன் எதிர் நிற்க வெட்கப் படுகிறேன்

--ரபீந்தரநாத் தாகூர்

[ தமிழ் வடிவம் ]

--சந்திர கலாதர்
28.06.2013 / வெள்ளி / ஆனி / விஜய / இரவு 8.30 மணி
அண்ணாநகர் /

சென்னை  

CROSSING
[ 1 ]
&
the sun breaks out from the clouds on the day when I must go .
and the sky gazes upon the earth like god's wonder.
my heart is sad, for it knows not from where comes its call.
does the breeze bring the whisper of the world which I leave behind with its music of tears melting in the sunny silence ?
or the breath of the island in the faraway sea basking in the summer of the unknown flowers ?
--Rabindranath Tagore
&
பயணம்
[ 1 ]
நான் சென்றாக வேண்டிய நாள் ;
கதிரோன் மேகங்களைத் தகர்த்துத் தோன்றுகிறான் .

கடவுளின் விந்தையாய் மண்ணுலகம் இலங்குகிறது ;
வானுலகம் விழி வாங்காது அடர்ந்து அதைப் பார்க்கிறது .

தனக்கான அழைப்பு எங்கிருந்து எழுகிறது என இதயம் அறிய முடியவில்லை ;
அதனால் அது சோகம் சுமக்கிறது .

நான் நீங்கிடும் உலகின் கண்ணீரின் இசை ஒளிமயமான நிசப்தத்தில் கரைந்துகொண்டிருக்கிறது ;
இத் தென்றல் ,
அவ்வுலகின் மென்மொழியைச் சுமந்து சேர்க்கிறதோ ?

அல்லது ,
தொலைகடல் தீவு , இனம் தெரியா மலர்களின் வெம்மைச் சுகங்களில் இதம் தேடுகிறதே ,
அதன் மூச்சினைத் தாங்கி வருகிறதோ ?
---ரபீந்திரநாத் தாகூர்
[ சந்திர கலாதர் ]
தமிழ் வடிவம் / 27.06.2013 / வியாழன் / ஆனி 13 / இரவு 9.30 /விஜய ஆண்டு